Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2011

Ξαφνική βροχή...

Είχα σκοπό να ανεβάσω αύριο το πρωί ποστ.. Έλα όμως που μόλις ξάπλωσα μου ρθαν στο μυαλό όλες αυτές οι σκέψεις και δεν θα έφευγαν αν δεν τις έγραφα.. 

Η αφορμή ήταν μια ξαφνική βροχούλα (πλέον σε κάποια σημεία του νομού βρέχει για τα καλά) γύρω στις 8 με 9 το βράδυ.. Δεν θυμάμαι ακριβώς την ώρα.. Διάβαζα από το πρωί και ήταν από τις στιγμές που έβγαινα στο μπαλκόνι για ένα τσιγάρο.. Είχα πάρει λοιπόν και τον καφέ παρέα και χάζευα τα φώτα ώσπου άκουσα - είδα την βροχή.. 

Χαμογέλασα.. Μ' άρεσε... Κάθησα λιγάκι να την απολαύσω και να σκεφτώ.. Σκέφτηκα τις τελευταίες μου αναρτήσεις.. Αναρωτήθηκα γιατί τα έκανα όλα τόσο μαύρα.. Αναρωτήθηκα ποιος να ήταν ο πραγματικός λόγος.. Είναι άραγε η φυγή ή μήπως η όλη μου πίεση; Σκέφτηκα πως ίσως είναι η έλλειψη δικής μου καθημερινότητας.. Όσο και να προσπαθείς όταν διαβάζεις καθημερινά δεν έχεις πολλές επιλογές.. Ή θα κλαίγεσαι ή θα είσαι πέρα βρέχει.. 

Έλα που δεν μ'αρέσει όμως να κλαίγομαι και ένιωσα λίγο την υπερβολή των γραπτών μου.. Χωρίς βεβαία να έχω πρόθεση να αναιρέσω αυτά που έγραψα.. Απλά θέλω να με προσγειώσω στην ενήλικη πραγματικότητα.. Μαύρα είναι γιατί δεν έχεις διεξόδους.. Άραγε θα με ένοιαζε το ίδιο αν είχα να κάνω πράγματα καθημερινά; Τι μου λείπει; Ένας άνθρωπος να με παίρνει τηλέφωνο και να μου δίνει αναφορά; Γιατί δεν εκτιμώ την χαζοκουβέντα με φίλους και πνίγομαι σε σκέψεις και σκέψεις χωρίς ουσία; 

Την Τρίτη δεν είχα διάθεση για διάβασμα.. Βασικά είχα (γιατί σαν καλό φυτό πάντα έχω όρεξη) απλά το μυαλό δεν συγκεντρωνόταν.. Είχα να βγω από το σπίτι για να δω κόσμο κοντά μία βδομάδα.. Διάβαζα.. Ένιωθα λοιπόν γύρω στο απόγευμα πως οι τοίχοι στένευαν.. Πως σε λίγο θα κουτουλούσα πάνω τους.. Με πήρε τηλέφωνο μια φίλη και μου πρότεινε να περάσω από το μπαράκι στο Στέκι μεταναστών γιατί θα το κρατούσε η ομάδα μας.. 

Δίστασα.. Είπα να καθίσω να διαβάσω.. Μίλησα με μια άλλη φίλη και μου λέει πήγαινε, θα σου κάνει καλό.. Σκέφτηκα να πάρω και το βιβλίο μου μαζί.. Δεν το πήρα.. Δεν είχε νόημα.. Πήγα.. Φόρεσα ένα άλλο τζιν περσινο το οποίο μου ήταν φαρδύ! Εκεί να δεις χαμόγελο.. Παρ' όλα αυτά κατέβηκα μέχρι την Ερμού με περίεργη διάθεση... 

Βρήκα τα παιδιά.. Πέρασα πολύ όμορφα.. Το ξημέρωσα.. Νέες γνωριμίες.. Όμορφες παρουσίες.. Γέλια..Αστεία.. Πειράγματα.. Πέρασα καλά.. Χτες και σήμερα διάβασα με περισσότερη όρεξη.. Το είχα ανάγκη.. 

Δεν ξέρω τι μας πιάνει όταν δεν είμαστε καλά και αναμουχλεύουμε συνέχεια τα ίδια πράγματα.. Όσο και να τα αναλύσεις δεν αλλάζουν.. Ξέρεις τι κατάλαβα όμως; Δεν αλλάζουν γιατί εσύ δεν το θες.. Το έχεις πάρει απόφαση και απλά το καθυστερείς για ανεξήγητους λόγους.. ίσως , ξαναλέω, η τωρινή περίοδος ευνοεί τέτοιες μιζέριες.. Θέλω να τις αποφύγω ρε γμτ.. Δεν γουστάρω ούτε να κλαίγομαι ούτε να είναι κάποιος κοντά μου επειδή με λυπάται.. Να είναι επειδή με γουστάρει.. Αυτό θέλω...

Και έχει λόγους να με γουστάρει.. Όποια τους δει χαλάλι της!

Αύριο πάλι θα έχω μαραθώνιο.. Τελευταία επανάληψη ενός εργαστηρίου.. Ψώνια στο Σούπερ.. Καθάρισμα το σπίτι και το απόγευμα ξεκινάω την τελική επανάληψη για το πρώτο μου μάθημα.. την Τρίτη.. Έφτασαν οι μέρες.. Θα σκίσουμε ρε Μαρία! Μη μασάς! 

Sweet Dreams και καλημέρες για τους πρωινούς! :-)

1 σχόλιο: