Παρασκευή, 25 Νοεμβρίου 2011

Dreamers Vs Realists...


Είναι Παρασκευή πρωί και είσαι free από κάθε υποχρέωση.. Δεν έχεις να πας στο πανεπιστήμιο.. Έχεις διάβασμα το οποίο το τοποθετείς στις απογευματινές ώρες.. Είσαι δική σου.. Καφές στον υπολογιστή.. Κλείνεις την πόρτα και κατεβαίνεις...

Σήμερα θα ασχοληθείς με σένα.. Προσωπική φροντίδα και μερικές δουλειές που είχαν μείνει πίσω.. Περπατάς στο κέντρο το πρωί και ακόμα δεν έχει ξυπνήσει.. Η κίνηση δεν είναι έντονη.. Ο κόσμος ακόμη ήσυχος.. Σκέφτεσαι αυτό που είδες χτες...

Modern Family.. Αμερικάνικη κωμωδία.. Σχεδόν αυτοτελή επεισόδια οπότε δεν έχει spoilers! Μου έκανε εντύπωση μια ατάκα.. Dreamers Vs Pritchetts.. Pritchett λέγεται η οικογένεια  και σαν Dreamers θεωρούνται οι γαμπροί και οι νύφες που εισέβαλαν.. Τόσο διαφορετικοί.. Άλλοι κόσμοι.. Βρήκαν κοινό σημείο; Βρήκαν ισορροπία;

Και είμαι στην Αγίας Σοφίας.. Κατεβαίνω και σκέφτομαι τι θέλω; Που ανήκω; Πως να ξεφύγει από την λογική ένας επιστήμονας; Πως μπορεί και ακροβατεί ανάμεσα σε δύο αντιφατικά χαρακτηριστικά; Και τι χρειαζόμαστε; Το αερικό να μας σηκώσει ή αυτόν που θα μας στερεώσει στην πραγματικότητα; Μπορούν να συνυπάρξουν τα δύο στοιχεία σε ένα άτομο; 

Και είχες το αερικό ξανά και ξανά.. Και ήσουν η στυγνή λογική και η ψυχρή και η επικριτική.. Και δεν θες κάτι σαν αυτό.. Ώρες ώρες δεν σε αντέχεις.. Προσπαθείς να σε βελτιώσεις για να ξεφύγεις από αυτό.. 

Και δεν ξέρεις τι να αναζητήσεις στο νέο.. Και δεν αναζητάς.. Το αφήνεις να εκδηλωθεί.. Και απορείς με τον εαυτό σου.. Μα πως δεν σκας και δεν απαιτείς υπερβολικά πράγματα; Πως καταφέρνεις να σε αφήνεις; Και απάντηση δεν παίρνεις.. 

Και συνειδητοποιείς πως δεν θες απάντηση.. Αφήνεις τον χρόνο να κυλά.. Τον γεμίζεις με δικά σου πράγματα.. Ισορροπείς τις ανάγκες σου και χώρος υπάρχει για όλα.. Χάνεσαι στις σελίδες τις Αλιέντε το βράδυ.. Οι μουσικές το πρωί αρωματίζουν τον καφέ σου και δεν απαιτείς κάτι άλλο.. Το θες.. Αλλά το αφήνεις να έρθει.. Δεν το επιβάλεις.. Και τότε θα έρθει όμορφα.. 

Ένα τραγούδι.. Μία φράση..Perhaps.. Perhaps.. Perhaps.. Το κλείσιμο της εβδομάδας... 

Κυριακή, 20 Νοεμβρίου 2011

Ήχοι...



Πάμε μια βόλτα... Μουσική...


Είναι ο ήχος της πόρτας που κλείνει.. Ξεκινά το Σαββατοκύριακο.. Ο ήχος των αυτοκινήτων στον δρόμο.. Πιο γλυκός.. Δεν βιάζονται.. Είναι Σάββατο..


Ο ήχος των περαστικών στην Αριστοτέλους.. Τίποτα δεν θυμίζει τις καθημερινές.. Ούτε εσύ μοιάζεις σαν τις άλλες μέρες...


Στο λεωφορείο ο ήχος της πόρτας και η αναγγελία της στάσης.. Ένα μικρό ταξίδι στο κέντρο της πόλης..


Ο ήχος του ραδιοφώνου την Κυριακή το πρωί.. Από άλλη εποχή φερμένος.. Παρέα με τον καφέ σε ταξιδεύει.. Μακριά στον χρόνο..


Είναι ο ήχος της παρέας που συναντάς... Οι κουβέντες.. Τα ποτήρια.. Τα πιατικά.. Τα γέλια..


Είναι ο ήχος του βιβλίου που κλείνει.. Σχεδόν τελειώνεις με τις υποχρεώσεις.. Οι μέρες σου έχουν άλλη μορφή πια.. Ώριμη.. Ενήλικη..


Είναι ο ήχος του νερού.. Σε ξεπλένει.. Καυτό.. Σε χαλαρώνει.. Σε διαπερνά.. Παίρνει τις σκέψεις σου μαζί του.. Τις κάνει πιο καθάριες; Τις ανακατεύει; Σε ξαλαφρώνει; Ή μήπως απλά τα βάζει σε τάξη; 

Όλα φεύγουν... Το διάβασμα της ημέρας.. Ο καπνός του μεσημεριού.. Το άγγιγμα.. Το άρωμα.. Μένεις μόνη... Με δικά σου αρώματα... Δικά σου αγγίγματα.. Έτοιμη να ξαναγεμίσεις.. Να ξεπλυθείς ξανά.. Να συνεχίσεις τον κύκλο... 

Είναι ο ήχος του διακόπτη.. Σβήνεις το φως.. Βάζεις μουσική.. Κάθεσαι στο γραφείο.. Χαζεύεις τα φώτα έξω... Είναι ο ήχος του σαξοφώνου που τα κάνει να χορεύουν.. Σχηματίζεις σκιές.. Δύο ζευγάρια χέρια.. Επιδέξια χορεύουν δίχως να ακουμπούν.. Προβάλλονται στον τοίχο απέναντι.. Τους χαμογελάς... 

Είναι ο ήχος του ποτηριού που γεμίζει.. Χωρίς αλκοόλ.. Αγνή βραδιά.. Δεν θες άλλες μυρωδιές.. Έχεις την δική σου.. Ψάχνεις την δική της.. 

Παρασκευή, 18 Νοεμβρίου 2011

Somersault...


Μπορείς να κληρονομήσεις κάποια συμπεριφορά; Οι διακρίσεις ξεκινάν μέσα από τα σπίτια μας; Ποιος είναι ο καλύτερος; Αυτός που φέρνει τα περισσότερα ή που επενδύει στο πνεύμα; Ποιος είναι ο ορισμός της επιτυχίας; Το μέγεθος της τσέπης ή η πνευματική αναγνώριση; 

Όταν βλέπεις πως έχεις ζήσει σε ένα τέτοιο περιβάλλον , αποφασίζεις να μην το επαναλάβεις και εσύ στην ζωή σου.. Όμως πέφτεις στην παγίδα και κάνεις ακριβώς τα ίδια.. Το κακό είναι πως πιστεύεις ότι δεν το κάνεις και ότι διαφέρεις.. Αμ, δε! 

Για να κάνω μια σύνδεση με το πριν θα πω πως οι μέρες μου κυλάνε ωραία.. Έχω μαθήματα.. Έχω γραφείο.. Έχω καλή διάθεση.. Νιώθω ανανεωμένη σε αρκετούς τομείς.. Γενικά περνάω καλά.. Όπως μου είπε και μια φίλη μου «Θα είναι μια περίοδος που θα την θυμάσαι και αργότερα».. Το πιστεύω.. Πέρασε η μίρλα του καλοκαιριού και μπόρεσα να ανέβω στην επόμενη σπείρα.. 

Τι με κρατά όμως; Η διάκριση.. Είναι ο λόγος που τερμάτισα ένα σκασμό «φιλίες»... Δεν τερματίζεις όμως έτσι όλες τις σχέσεις.. Δεν μπορείς.Εξαρτάσαι. Ειδικά στους καιρούς μας. Οπότε υπομένεις. Ως πότε; Ως τότε.. Είναι εκνευριστικό να βλέπεις την αναγνώριση στα μάτια των «ξένων» και από τους υποτιθέμενους δικούς σου ανθρώπους απλά να εισπράττεις μια συνεχή απόρριψη.

Πόσα βγάζεις; Μέχρι πότε θα σπουδάζεις; Τι τα θες αυτά μωρέ; Και ο κατάλογος είναι μακρύς.. Δύο μέτρα και δύο σταθμά όμως.. Δεν τα βλέπουν όλα.. Αγνοούν; Δεν θέλουν να δουν; Μια άλλη φίλη μου είπε πως οι γονείς συνήθως ασυνείδητα στηρίζουν περισσότερο τον πιο αδύνατο.. Άρα θα πρέπει να νιώθω καλά; 

Δεν ξέρω.. Μου έχει ταλαιπωρήσει το μυαλό όλες αυτές τις μέρες..Δεν είμαι τεμπέλα.. Δεν είμαι αχάριστη.. Δεν είναι εύκολο να κάνεις αυτά που θέλουν τώρα.. Σχεδόν ανέφικτο.. Άραγε καταλαβαίνουν τι σημαίνει διαβάζω; 

Δεν μπορώ να μπω στο δικό τους μετρικό σύστημα.. Δεν έχω άλλες επαφές με αυτό που καλείται «αίμα» μου.. 3 άτομα υποτίθεται έχω.. Δεν είναι καιρός για ξεκαθαρίσματα.. Δεν περιμένω να κάνω την επανάσταση μου.. Αναγνώριση θέλω.. Την παίρνω από παντού εκτός από εκεί.. Ίσως αυτός είναι και ο λόγος που κάνω τόσα πράγματα και ανακατεύομαι σε χίλια δυο.. 

Όπως και να χει.. Σήμερα θα περάσω όμορφα το βράδυ μου.. Κάτι διαφορετικό.. Θα είναι καλό; Θα δείξει.. Ένα είναι σίγουρο.. Ένα ζευγάρι μάτια με κάνει να νιώθω ξεχωριστή.. 

Πέμπτη, 10 Νοεμβρίου 2011

Εικόνες Φεστιβάλ...


Μια εικόνα... Μουσική και πάμε! 


Έρχεται το απόγευμα και με ένα γρήγορο μπάνιο αποβάλλεις την γκρίνια και εν μέρει την κούραση της ημέρας.. Θα πας φεστιβάλ.. 

Ξεκινάς από ψηλά και ακολουθείς την διαδρομή μέχρι το λιμάνι.. Περνάς από τον πυρήνα και φτάνεις ξανά στην επιφάνεια.. Πρώτη στάση έξω από το σπίτι.. Η θέα της πόλης.. Το φεγγάρι έχει συντροφιά.. Ένα άστρο..

Φτάνεις Αριστοτέλους.. Ακούς ένα ακορντεόν.. Σκέφτεσαι ζευγάρια χέρια να χορεύουν.. Στιγμές του πριν που σβήνονται στα πρόσωπα των περαστικών..

Περιμένουν στις ουρές.. Περιμένουν κάποιον/α.. Περιμένουν να γνωρίσουν κάποιον/α.. Περιμένουν να βυθιστούν στις εικόνες των σκηνοθετών.. Μπορεί και απλά να ακούν το ακορντεόν και να μην τολμούν να χορέψουν.. Τι τους κρατά τα πόδια; 

Στο παγκάκι μπροστά μια κοπέλα με το Μακ της.. Από άλλο πλανήτη προσγειώθηκε στην πλατεία.. Άραγε το φεστιβάλ μας κάνει να ξεχνάμε την πραγματική καθημερινότητα; Είναι διέξοδος ή άγνοια; Απλά ζεις , σε πείσμα των πολλών και των καιρών.. 

Κατηφορίζεις.. Βλέπεις τα γράμματα φωτεινά στο λιμάνι.. Κάθε βήμα όλο και πιο κοντά.. Κόσμος πηγαίνει παράλληλα με σένα.. Κοιτάς το ρολόι και έχεις χρόνο.. Πάλι νωρίς θα φτάσεις.. Σταματάς και κοιτάς το φεγγάρι.. Πως να λένε την παρέα του;

Η δική σου παρέα έρχεται.. Το λιμάνι σας τραβά μακριά από το κέντρο της γιορτής.. Περιφερειακά.. Σε τροχιά γύρω από τις αίθουσες.. Λόγια.. Λέξεις.. Σκαν στον αέρα χωρίς κρότο αλλά με έντονη λάμψη.. Είναι η στιγμή που υποπτεύεσαι το όνομα του.. 

Ξανά στον πυρήνα.. Ταινία στα βιαστικά και τυχερά.. Γέλια.. Κόσμος.. Αίσθηση φεστιβάλ.. Η αίθουσα.. Τα φώτα..Το χειροκρότημα..  Τα πηγαδάκια μετά.. 

Η ώρα περασμένη.. Η κούραση εμφανής.. Ένας τελευταίος χαιρετισμός..Και μια ματιά...Το φεγγάρι έχει ακόμα παρέα.. Αναρωτιέσαι πως την λένε.. Μήπως σημασία έχει ότι είναι ακόμα εκεί; Φεύγεις... 

Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2011

Doctor Who II

Πάμε πάλι... Τέλος η 4η Σεζόν.. Κλάμα πάλι η δικιά σου.. Αφήνω στην άκρη τον πόλεμο με τους Ντάλεκ και επικεντρώνομαι στις σχέσεις των πρωταγωνιστών.. Προειδοποιώ για spoilers! 


Τι έχουμε εδώ.. Όλες τις γυναίκες - ακολούθους του Doctor ενωμένες.. Ανάμεσα τους και η Sarah Jane στην τελευταία της εμφάνιση.. Έχουμε την Ρόουζ που την αφήσαμε σε ένα παράλληλο σύμπαν και κλάψαμε όλες μαζί στο φινάλε της 2ης Σεζόν.. Έχουμε την Μάρθα την οποία δεν την ανέφερα καν (3η Σεζόν) και φυσικά την υπέρτατη Ντόνα! Η νύφη που είχα αναφέρει ΕΔΩ! Τελικά βρήκε τον Doctor στην 4η Σεζόν.. 


Τις ξεκαθαρίσαμε τις τσούπρες; Με την Μάρθα δεν θα ασχοληθώ καθόλου.. Πάμε για την Ρόουζ.. Την κλειδώνει σε ένα παράλληλο σύμπαν και την προστατεύει έτσι.. Την αγαπά.. Τον αγαπά.. Ωραία όλα αυτά... Έχει όμως βαλθεί η τύπισσα να τον ξαναβρεί.. Προσπαθεί μία,δύο,τρεις και τελικά τα καταφέρνει και βρίσκονται στο ίδιο σύμπαν.. Έλα όμως που γίνεται ένα μικρό θαύμα και ο Doctor γίνεται 2 Doctors.. Ο δεύτερος είναι μισός άνθρωπος.. Μπορεί και γερνάει.. 

Έρχεται η στιγμή που θα πρέπει να την αφήσει την Ρόουζ και να πάρει τον δρόμο του.. Της δίνει δώρο τον δεύτερο Doctor.. Ποια η διαφορά; Αυτός νιώθει.. Έχει αισθήματα.. Δεν φοβάται να τα δείξει.. Δεν φοβάται να δεθεί.. Θα είναι για πάντα δίπλα της.. Τον δέχεται.. Θα ζήσουν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα; Δεν ξέρω..

Αυτό που παίρνω είναι πως αντιλήφθηκε τι δεν μπορούσε να της δώσει και της έδωσε τον εαυτό του σε βελτιωμένη έκδοση.. Άραγε αυτό ψάχνουμε; Βελτιωμένες εκδόσεις; Μήπως απλά θέλουμε να μας δείχνουν; Θέλουμε λέξεις; Λόγια; Έργα; Ημέρες; Νύχτες; Βδομάδες; Μήνες; Μήπως είμαστε άπληστοι και δεν χορταίνουμε με τις στιγμές; Κάθε μέρα υπάρχει μια στιγμή.. Ποια πλευρά του εαυτού μας δείχνουμε; Την καθαρά πρακτική και κολλημένη στην πραγματικότητα ή αφήνουμε ένα μικρό παραθυράκι στα συναισθήματα; 

Όχι μόνο να δείξεις αλλά να έχεις το μυαλό να λάβεις.. Την καθαρότητα, την ισορροπία, την ηρεμία , την διάθεση και προπάντων την δεκτικότητα.. Δεν μπορείς να ταξιδέψεις στον χρόνο.. Δεν μπορείς να διασπαστείς και να απομακρυνθείς από κομμάτια του εαυτού σου.. Αναγκαστικά συνυπάρχεις.. Άφησε μικρές ρωγμές.. Μικρά σπασίματα.. Λίγο φως.. Θα βρει τρόπο.. 

Η Ντόνα έγινε σαν και αυτόν.. Ίδια.. Γνώσεις.. Συμπεριφορά.. Της έσβησε την μνήμη.. Δεν την ήθελε.. Δεν την ήθελε ίδια.. Ξύπνησε και δεν τον αναγνώριζε.. Όπως οι παλιές σχέσεις.. Τείνεις να γίνεσαι ίδιος και απλά μετά δεν αναγνωρίζεις τον άλλο/η.. Μήπως δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου; Μήπως δεν σ'αρέσει που σε βλέπεις απέξω; Όπως και να χει την άφησε και έφυγε.. Μόνος πάλι.. 

Ένα κομμάτι του στην μία.. Άγνωστος για την άλλη..
Ευτυχισμένος με την μία.. Χωρίς δικαίωμα να σκεφτεί την άλλη..

Το ταξίδι συνεχίζεται.. Πάμε μια βόλτα; 

Σάββατο, 5 Νοεμβρίου 2011

Soulgate...

Δεν θέλω καν να μπω στην διαδικασία να σχολιάσω τις πολιτικές εξελίξεις.. Απλά θα πω πως μικρά παιδιά θα μπορούσαν να συνεννοηθούν ευκολότερα! 

Θα πω κάποια πράγματα δικά μου.. Τα σκέφτομαι μέρες.. Ξεκινώ.. 

Είναι όμορφο να "γράφεις" προς τα κάπου και να ξέρεις ότι θα καταλάβουν αυτό που λες.. Μπορεί αυτό το κάπου να είναι ερωτικός σύντροφος, φίλος, φίλη ή μπορεί ακόμη να μην έχει κάποια ιδιότητα.. Το όμορφο είναι να κατανοεί.. Όταν εσύ συνειδητοποιείς τι σου συμβαίνει είναι όμορφο απλά να καταλαβαίνουν..

Μου συνέβη ότι ένιωσα ξανά πως έχω σκοπό.. Έχω λόγο.. Έχω διάθεση.. Έχω όρεξη.. Έχω αναγνώριση.. Τείνω να βρω μια ισορροπία.. Ισορροπία στην κοινωνική ζωή και ίσως και στην πανεπιστημιακή μου... Μέσα θέλει δουλειά... 

Για τα δύο πρώτα είναι απλά τα πράγματα.. Διάβαζα.. Καιρό τώρα.. Αφού τελείωσε ο μεγάλος φόρτος διαβάσματος είχα ένα άλμα στην μία και στην άλλη περίπτωση.. Από την μία συνεχίζω τις σπουδές με μεγάλη επιτυχία και από την άλλη βρέθηκε χρόνος για κοινωνικοποίηση.. Με το μέσα;

Πάντα όταν κάτι ταλαντεύεται μέσα μου βάζω αυτό το τραγούδι(http://www.youtube.com/watch?v=C_DTrEeY8D4 .. Αγαπημένο τραγούδι αγαπημένου προσώπου που έγινε και δικό μου αγαπημένο.. 

Μένω μόνη με τον εαυτό μου και αναρωτιέμαι.. Ξέρεις τι θέλεις, ξέρεις τι ψάχνεις, ξέρεις ότι υπάρχει, ξέρεις ότι είναι εφικτό.. Γιατί αναλύεις; Πως κάνεις ένα μυαλό να σταματά να σκέφτεται κάθε λεπτομέρεια και να "σκοτώνει" τα πάντα; Μπορείς να σταματήσεις να υπολογίζεις; Πρέπει.. Αλλιώς χάνεται.. Όλα χάνονται όταν εγκλωβίζεις τον αυθορμητισμό σε ένα σφιχτό πρόγραμμα... 

Γιατί το κάνεις; Φόβος να μείνεις μόνη; Δεν υπάρχει αυτό.. Θες να τελειώνεις μια ώρα αρχύτερα; Ποιος βιάζεται; Και αν βιαστείς θα γίνεις όπως και πριν.. Έχεις παραδείγματα να λες.. Φόβος για τους άλλους; Πιθανόν.. Φόβος να δείξεις ή να λάβεις; Φόβος της απόρριψης ή έπαρση της έγκρισης; Μήπως δεν τα χρειάζεσαι όλα αυτά;  Μπορείς να ζήσεις χωρίς τόση ανάλυση σε κάποιους τομείς.. 

Φταίει το μυαλό που πλάθει ιστορίες.. Και αν εκείνο ή αν όχι το άλλο και στο τέλος λες "Αη γαμήσου εσύ και ο γρύλος σου"! Το χεις περάσει πολλές φορές.. Όχι κι αυτή.. Αδειάζεις.. Κλείνεις τα μάτια και σκέφτεσαι τον καφέ σου και το βιβλίο που σε περιμένει στο τραπέζι.. Όλα τα άλλα θα βρουν τον δρόμο τους.. Έχουν στο GPS τους περασμένες τις συντεταγμένες σου.. Δεν χρειάζεται να φωνάζεις για να σε προσέξουν.. !