Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2011

Εντυπώσεις...




Πριν κλείσει ο χρόνος είχα κάνει τάμα να τελειώσω το βιβλίο της Αλιέντε. (Το σπίτι των πνευμάτων). Το ξεκίνησα κοντά στον Νοέμβριο.. Ε, μία το ένα μία το άλλο , δεν είχα βρει χρόνο.. Γκάζωσα λιγάκι τις τελευταίες μέρες και το τελείωσα.. Και τι κατάλαβα;

Μ' άρεσε η ατμόσφαιρα.. Μ' άρεσε που δεν ανέλυε τα πάντα τόσο πολύ και απλά σε ξεκούραζε όταν το διάβαζες.. Όμορφα μηνύματα.. Γυναίκες.. Κάθε γενιά είχε την δική της γυναίκα όπου την χαρακτήριζε.. Ο άντρας ένας.. Μέχρι το τέλος.. Δυνάστης.. Απόλυτος.. Στο τέλος λυγίζει..

Μετά από αυτό έβαλα μπρος να διαβάσω και τίποτα άλλο.. Πρώτα το βιβλίο της Βαμβουνάκη (Ο αντίπαλος εραστής).. Ένα ζευγάρι πάει εκδρομή.. Μας αφηγείται το τι συμβαίνει από την οπτική του καθενός.. Κρυφές σκέψεις και επιθυμίες... Συγκρούσεις, τσακωμοί.. Μια εκδρομή που δεν πήγε όπως είχαν σχεδιάσει.. Ποτέ δεν εκδηλώθηκαν... Στο τέλος ένας χωρισμός...

Ένας χωρισμός όπως πάντα.. Όπως άλλες τόσες φορές.. Οριστικός; Έτσι δείχνει.. Όμως δεν μπορούν.. Δεν ζουν μακριά.. Είναι η εξάρτηση; Είναι η ανάγκη; Είναι ο έρωτας; Απλά δεν μπορούν.. Ξανακυλάνε.. Όπως τόσες και τόσες φορές...

Για το τέλος αφήνω την Ερέντιρα του Μάρκες... Η Ερέντιρα ήταν μια μικρή κοπελίτσα η οποία καταλάθος βάζει φωτιά στο σπίτι της γιαγιάς της και το κάνει στάχτη! (και μπέρμπερι).. Η γιαγιά,λοιπόν, για να την τιμωρήσει την εκδίδει μέχρι να της ξεπληρώσει το χρέος.. Σε κάποια φάση την ερωτεύεται κάποιος.. Συνωμοτούν και προσπαθούν να σκοτώσουν την γιαγιά.. Την σκοτώνουν.. Ελευθερώνεται αλλά δεν πάει μαζί του.. Φεύγει.. Δεν ήθελε νέο τύραννο.. Ελευθερία ήθελε.. Την κέρδισε..

Και είναι όμορφο να γράφεις αυτές τις 5 γραμμές δίπλα από το τζάκι.. Να διαβάζεις εκεί και να ηρεμείς.. Να φεύγεις.. Σε ένα δικό σου κόσμο.. Απομακρυσμένη από την βαβούρα που υπάρχει γύρω σου.. Ούτε γκρίνια, ούτε φωνές.. Δεν σε ακουμπά και δεν σε αγγίζει τίποτα.. Πρώτη φορά..

Ακουμπάς την πλάτη πίσω.. Φέρνεις την κουβέρτα στα πόδια.. Η φωτιά σε ζεσταίνει.. Κλείνεις τα μάτια και την σκέφτεσαι...

Καλημέρα και καλή χρονιά!  

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2011

Ένας χρόνος...

... και κάτι; Και κάτι τι; Δεν έγινε τίποτα συνταρακτικό πέρσι τέτοια μέρα.. Απλά πέρασε ένας χρόνος.. Τι άλλαξε; Πολλά.. Τι έμεινε; Ό,τι αντέχει.. Μάθημα; Η υπομονή είναι η μεγαλύτερη αρετή...

Πέρασε ένας χρόνος που έχω να δω το νησί.. Έχω γράψει γι' αυτό.. Έχω πει.. Τελικά αποφάσισα να πάω και φέτος.. Έστω για 4 μέρες.. Το αξίζω.. Κατάφερα πολλά.. Και ακόμα είμαστε στην αρχή.. 

Έτσι όπως κάθε φορά που είναι να φύγω ακολούθησα πιστά το πρόγραμμα μου.. Πλήρη καθαριότητα στο σπίτι.. Όλα τακτοποιημένα.. Θα με περιμένουν.. Μετά τα πράγματα..  Έτοιμα και αυτά.. Φόρτωμα τραγουδιών στο mp3... Δικές σου μουσικές.. Τις παίρνω μαζί μου.. 4-5 βιβλία για παρέα δίπλα από το τζάκι.. 

Τι άλλαξε φέτος; Αφού ξεμπέρδεψα με τις δουλειές έπιασα να διαβάσω.. Μαζοχισμός λέγεται.. Αυτές τις μέρες θα κάνω μια μικρή αποτοξίνωση από το "επιστημονικό" διάβασμα.. Τι άλλο άλλαξε; Δεν έχει τσιγάρο και μπύρα το βραδύ πριν το ταξίδι.. Το τσιγάρο το κόψαμε.. Για μπύρα ακόμα παίζεται.. 

Πέρασαν άνθρωποι.. Έμειναν λίγοι.. Ήρθαν κι άλλοι.. Έφυγες εσύ.. Στον καλύτερο χρόνο της μέχρι τώρα ζωή μου επέλεξες να απομακρυνθείς.. Σου ανήκει ένα κομμάτι.. Πάντα θα σου ανήκει.. 

Κρατάω τις δικές μου στιγμές.. Εικόνες.. Όταν παραδίδεις την καταραμένη διπλωματική και σου λένε πως πρέπει να συνεχίσεις!! Όταν βγαίνεις από το τελευταίο μάθημα και δεν ξέρεις αν θέλεις να φωνάξεις ή να κλάψεις.. Όταν βγαίνει ο βαθμός και το έχεις περάσει πανηγυρικά.. Η στιγμή της ορκωμοσίας, που ακόμα δεν έχεις καταλάβει τι έγινε...

Μπαίνεις σε καινούργιο σπίτι.. Φεύγει αυτή.. Ζεις ξανά μόνη.. Η στιγμή που πλησιάζει ο νέος σου στόχος.. Το βράδυ που έδωσες το πρώτο μάθημα και πήγες στην Σ. και σε περίμενε.. Το βράδυ που τα έπινες μόνη γιατί είχες τελειώσει με όλα αυτά.. Η στιγμή που σου είπαν ότι πέρασες ξανά.. 

Κι όλα αυτά τα εκτιμάς.. Γιατί δεν υπήρχε κάτι γύρω σου.. Μόνο καλοί φίλοι.. Τίποτα που θα ξυπνήσει το πρωί στραβά και θα σε αφήσει.. Τα κατέκτησες.. Θα έρθουν κι άλλα.. Είσαι περήφανη.. Και θα συνεχίσεις να είσαι.. Δεν επιτρέπεις σε κανέναν που δεν ήταν δίπλα σου να χαρεί με αυτά.. 

Και το '11 κλείνει με μια όμορφη έκπληξη.. Δεν την περίμενες.. Ήρθε.. Στην αρχή δεν ήξερες αν πρέπει.. Αν μπορείς.. Σε έμαθε να μην τα αναλύεις όλα και να τα αφήνεις να έρθουν.. Ήρθαν.. Ήταν πιο όμορφα από όσο τα φανταζόσουν.. Θα γίνουν ομορφότερα.. Του χρόνου! 

Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2011

Χιόνια....


... στο καμπαναριό, ψόφησε όλο το χωριό. Που θα έλεγε και η Σωσώ από τα θρυλικά εγκλήματα... 

Ξυπνάω που λες σήμερα το πρωί και βλέπω τις νιφάδες να πέφτουν.. Αμέσως χαμογέλασα και σκέφτηκα τι όμορφα που είναι... Μετά όμως  έπιασε πανικός γιατί είχα τα ρούχα έξω! 

Πρώτος καφές στο σπίτι.. Άραγμα στον υπολογιστή.. Μουσική.. Κουρτίνες τραβηγμένες και ματιές έξω.. Όμορφο πρωινό.. Έλειπε ένα μικρό κομμάτι.. Όμως υπήρχε το περίγραμμα του.. 

Ετοιμάζομαι και κατεβαίνω.. Τελευταία μέρα στο πανεπιστήμιο.. Μερικές εξωτερικές δουλειές και το μεσημέρι για τσίπουρα με συναδέλφους.. 

Κάθομαι και κοιτάζω έξω.. Συνεχίζει να χιονίζει.. Ακόμα πιο πυκνά.. Πανικός από κίνηση... Μα γιατί δεν με επηρεάζουν αυτά; Απλά χαμογελάω.. Μ'αρέσουν όλα.. 

Μέχρι να κατέβω έγινε το παντελόνι μου χάλια από τα νερά αλλά δεν γκρινιάζω.. Μέχρι να ζεσταθεί το γραφείο έχει ψόφο αλλά εγώ είμαι με το κοντομάνικο και δεν κρυώνω.. Όλοι βιάζονται κι εγώ κατεβάζω ρυθμούς για να προλάβω να απολαύσω τα πάντα.. 

Δεν μ'αρέσουν οι γιορτές.. Τις βρίσκω υποκριτικές.. Ποτέ δεν γιόρτασα και ποτέ δεν κατάλαβα το κλίμα των γιορτών.. Όσο μεγαλώνω και μένω μόνη μου τόσο αλλάζει αυτό.. Όχι, δεν θα γιορτάσω.. Απλά καταλαβαίνω την ανάγκη των άλλων.. Έτσι χαλαρώνω και γω αυτές τις μέρες.. Όχι πολύ.. Λίγο.. 

Απλά προσπαθώ να κρατήσω μερικές στιγμές.. Να όπως προχτες.. Ήταν 5 το απόγευμα και έδυε ο ήλιος.. Είχε καθαρό ουρανό και τα χρώματα είχαν πλημμυρίσει την Άνω Πόλη.. Στάθηκα πέντε λεπτά.. Το θαύμασα.. Μου άλλαξε η διάθεση.. Έτσι χάζευα το πρωί το χιόνι.. 

Έτσι σταματώ για 5 λεπτά και φυλακίζω μια στιγμή.. Είναι η στιγμή που κοιμάσαι.. Που διαβάζεις.. Που μαγειρεύεις.. Που με κοιτάς.. Που με αγγίζεις.. Που απλά με σκέφτεσαι.. 

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2011

Σοκολατάκια σπιτικά...


Είναι η καλύτερη Κυριακή της χρονιάς.. Φέτος λόγω σχολής την εκτίμησα ακόμη περισσότερο.. Κάποια στιγμή θέλω να την περάσω μαζί με κάποιο άλλο άτομο.. Δεν κάνω παράπονο.. Με χαίρομαι μόνη μου.. Αλλά αν υπάρξει ποτέ η ίδια λαχτάρα και δίψα για αυτή τη μέρα, τότε νιώθεις ξεχωριστά.. 

Δεν πήρα μαζί μου το mp3.. Ήθελα να ακούσω την πόλη..Άσε που τραγουδούσα συνέχεια το τραγούδι της εβδομάδας.. (θα δεις πιο κάτω!) Έκανα μια βόλτα από τα κεντρικά σημεία και μετά χώθηκα στο αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο.. Απολογισμός, 9 βιβλιαράκια.. Εννοείται ένα της Βαμβουνάκη, από τα παλιά της που δεν έχω διαβάσει.. Χέσσε, Μάρκες, Φιλιπ Ροθ, Χαξλεϋ, 2 ελληνικά για την τουαλέτα (που μπορεί να βγουν και καλά), ένα άλλο προσφοράς και "Ο φύλακας στη σίκαλη".. Μέχρι το Πάσχα θα διαβαστούν.. 

Μιάμιση ώρα τριγυρνούσα με την ντάνα στο χέρι.. Πότε την άφηνα εδώ πότε εκεί για να διαβάσω κάποιο βιβλίο.. Η αλήθεια είναι πως είχα κατά νου να πάρω 2 βιβλία τα οποία δεν τα πήρα.. Είναι το κλασσικό που συμβαίνει σε όλους σας με το σούπερ μάρκετ.. Πας για καφέ και ζάχαρη και παίρνεις τα πάντα εκτός από αυτά.. Ε, εγώ με το σούπερ δεν το παθαίνω αλλά μόνο με τα βιβλία.. 

Και είναι η χαρά του φλώρου (sic) που φτάνει στο ταμείο.. Ένα χαμόγελο ναααααα (με το συμπάθιο.... Ίσα που φαινόταν το κεφάλι μου πίσω από τα βιβλία αλλά άκουσα καλά την ταμεία.. «Είναι κάποιο για δώρο;»

Γιατί το κάνουν αυτό σε ψυχαναγκαστικό άνθρωπο; Ντάξει δουλειά τους είναι αλλά εγώ μετά νιώθω τύψεις και ενοχές που πήρα όλα αυτά για την αφεντιά μου! Της λέω λοιπόν με σκυμμένο το κεφάλι ότι δεν είναι κανένα για δώρο.. Παίζει να κοκκίνισα κιόλας.. Δε βαριέσαι.. Όταν είναι να πάρω βιβλίο δώρο θα της πω πρώτη εγώ! Να μάθει κάθε φορά..

Μετά από αυτό πήγα βόλτα σε ένα μπαζάρ να δω μια φίλη.. Εκεί πήρα κάτι για κάπου κάποτε κτλ.. Συγκεκριμένα πράγματα πάντα.. Δεν είναι όμορφο να σκέφτεσαι κάποιον μέσα από μικρά χαζά πραγματάκια;  Δεν ξέρω πως λέγεται.. Μην το πεις! Δεν θέλω να μάθω.. Μ' αρέσει που το ζω..! 

Και έτσι κλείνει μια βδομάδα.. Όμορφη.. Με διάβασμα.. Με βόλτες.. Με ψώνια.. Ξεκινάει η τελευταία πριν τις διακοπές.. Πρώτη φορά τις έχω ανάγκη.. Λίγο να κάτσω.. Να ξεκουραστώ.. Να γεμίσω μπαταρίες και ξανά προς την δόξα τραβά.. 

Την Παρασκευή (λόγω της εργασίας που είχαμε) μου κόλλησε αυτό το τραγούδι.. Fly me to the moon! Η εργασία δεν τελείωσε ακόμα αλλά εγώ τα βράδια πετάγομαι μια βόλτα ψηλά... Σσσσσ! 

Καλή εβδομάδα να έχουμε! 

Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2011

Αναζητώντας....


...την Χαμένη Ατλαντίδα, τον σταθμό που θα ακούσεις το πρωί, την ευτυχία, την δυστυχία, την αξιοπρέπεια, την ανεμελιά, την τεμπελιά αλλά κυρίως την καλή διάθεση.. Ένα πρωινό στον Βορά.Λίγο μουντό.Πολύ υγρασία, ελάχιστος ήλιος.. Η διάθεση όμως ανεβασμένη.. Για πολλούς και όμορφους λόγους.. 

Τι κι αν οι Δευτέρες είναι σκατένιες, εμείς δεν πτοούμαστε.. Αυτό με έβαλε χτες σε σκέψεις.. Κάτι με άγχωνε.. Κάτι δεν μου κολλούσε.. Κάτι, κάτι κάτι.. Δεν ξέρω τι ακριβώς.. Ε, ρε παιδί μου είναι οι στιγμές που γυρνάει τσακ ο διακόπτης... 

Τότε λες θα κάνω μόνο ότι με ευχαριστεί.. Ότι με γεμίζει.. Έχουμε τις καθημερινές υποχρεώσεις που μας πιέζουν ας μην ασκούμε επιπλέον πίεση στον εαυτό μας με πράγματα που δεν μας γεμίζουν.. Και αν πριν μας έφερναν χαρά και τώρα απλά είναι βάρος, πρέπει να βρεις το σθένος να το σταματήσεις.. 

Από αυτό θα πιαστώ και θα αναφέρω την κουβέντα που είχαμε στο γραφείο.. Πόσα πια πράγματα μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος; Είπαμε είσαι πολυδιάστατος , έχεις πολλές, διαφορετικές και ετερόκλιτες ανάγκες.. Το δέχομαι.. Αλλά όταν ασχολείσαι "επαγγελματικά" με πολλά εκ των πραγμάτων δεν γίνεται να είσαι σε όλα καλός.. Ειδικά όταν αφορά εξειδικευμένους τομείς της επιστήμης.. 

Γιατί να το κάνει κάποιος αυτό; Γιατί μπορεί, θα πεις.. Είναι το μπορώ ή η ανάγκη να αποδείξεις κάτι κάπου; Το κάτι και το που απροσδιόριστο και μόνο μια καλή ψυχανάλυση θα το λύσει.. Τι είναι πιο σοφό; Να δείχνεις σε όλους ότι μπορείς και ξέρεις τα πάντα ή να γνωρίζεις που φτάνουν τα όρια σου και να αφήνεις τους άλλους να συνεχίσουν;

Προφανώς δεν μιλάω για παραίτηση ή ηττοπάθεια.. Ούτε βάζω όρια στον ανθρώπινο νου.. Χτες με τα κορίτσια είπαμε μια λέξη όλες μαζί.. Ταπεινός..  Μήπως αυτό είναι το μυστικό; Όσα περισσότερα ξέρεις τόσο σκας.. Όταν δεν ξέρεις κοκορεύεσαι για την μισή μπούρδα που γνωρίζεις και την αναπαράγεις κάνοντας την μιάμιση μπούρδα.. 

Υπάρχουν πολλοί τέτοιοι.. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει με το μορφωτικό επίπεδο.. Δεν είμαι εγώ αυτή που θα το κρίνω.. Έμαθα όμως πως να μην με επηρεάζουν τέτοια άτομα και συζητήσεις.. Με θλίβουν.. Δεν με αγγίζουν.. Μου δείχνουν πως να μην γίνω.. Με βοηθούν να διορθώσω τα δικά μου κακώς κείμενα.. 

Με κάνουν να σκέφτομαι πως τελικά αξίζει να κάνεις μικρά πράγματα που σε ευχαριστούν, γιατί τότε μπορείς να εκτιμήσεις το κάθε λεπτό.. 

Πέμπτη, 8 Δεκεμβρίου 2011

Ανάδρομος Ερμής...


Μέρες τώρα κάτι δεν πάει καλά.. Βρε, καλά είμαι.. Απλά μερικά ανεξήγητα νεύρα και μία ένταση.. Λίγο το διάβασμα.. Λίγο οι υποτιθέμενοι έντονοι ρυθμοί.. Λίγο η αναμέτρηση.. Λίγο το παρελθόν.. Ήρθε κι έδεσε το γλυκό.. 

Ας τα πάρουμε ένα ένα και χωρίς τραγούδι.. Στα σιωπηλά.. 

Γύρισε.. Δεν ξέρω τι θέλει.. Δεν με νοιάζει τι θέλει.. Ξέρω ότι εγώ δεν θέλω.. Δεν μ'αρέσει να πληγώνω και να στεναχωρώ άλλους.. Είναι όμως αναπόφευκτο.. Δεν ξέρω αν διαβάζεις το μπλογκ μου.. Ίσως αν το διάβαζες δεν θα επικοινωνούσες.. Δεν ενοχλούμε κάποιον όταν είναι καλά.. Δεν τον γυρνάμε πίσω.. Είναι άδικο..

Έντονοι ρυθμοί.. Άλλαξε η καθημερινότητα μου.. Δεν προλαβαίνω τίποτα.. Βέβαια όλα τα κάνω κι ας γκρινιάζω.. Και διαβάζω και τα ακτιβιστικά μου και τις μαλακίες μου.. Παράπονο δεν έχω.. Απλά μέχρι να συνηθίσεις μετά την απραξία αρκετών μηνών (για να μην πω ετών και γίνω κακιά με τον εαυτό μου) θες λίγο χρόνο.. Όταν χαλαρώνω σκέφτομαι πως αν δεν έχανα άσκοπα κάποια ώρα θα μπορούσα να κάνω ακόμα περισσότερα πράγματα.. Θαυμάσιο! 

Αναμέτρηση.. Σήμερα έδωσα το πρώτο μάθημα για τις κατατακτήριες για δεύτερη σχολή.. Από πάντα μου ήθελα να γίνω μαθηματικός.. Εννοείται πως δεν πρόλαβα να διαβάσω τίποτα και πήγα μόνο γιατί είχα κάνει αίτηση και ήθελα να δω πως είναι οι εξετάσεις.. αν πάρω μηδέν δεν θα εκπλαγώ γιατί έγραψα κάτι βλακειούλες αλλά δεν βαριέσαι.. Του χρόνου να είμαστε καλά! 

Γιατί αναμέτρηση; Γιατί με τα μαθηματικά έχω σχέση πάθους.. Σε όλο της το μεγαλείο.. Τα αγαπώ.. Τα μισώ..Τα φοβάμαι.. Τα σέβομαι.. Τα ζω.. Με ζουν.. Είναι πολλά.. Υπάρχει μια ιστορία από πίσω... δεν θέλω να την μοιραστώ εδώ.. Να με συγχωράτε.. Θέλω να την πω αλλού.. 

Σε κάποια που δεν ξέρω και δεν με ξέρει αλλά ίσως γνωριστούμε.. Γιατί να εκμυστηρευτώ κάτι τέτοιο; (Καλά δεν είναι δα και κρατικό μυστικό..) Γιατί το θέλω.. Γιατί σε κάθε άνθρωπο που περνά από την ζωή μου αφήνω κάτι δικό μου.. Κάτι διαφορετικό.. είναι το δικό μου δέσιμο.. Λίγοι το καταλαβαίνουν.. Λίγοι το νιώθουν.. Λίγοι το εκτιμούν.. Όμως αυτοί που τα καταφέρνουν μένουν.. δεν χρειάζεται να είναι κάτι τρανταχτό.. Απλά πράγματα.. Απλές ιστορίες του μυαλού.. 

Και αύριο είναι Παρασκευή.. Ποτέ μου δεν πίστευα πως θα χαιρόμουν για τον ερχομό της Παρασκευής.. Είναι το κλείσιμο άλλης μιας βδομάδας που με βρίσκει να ξαπλώνω τα βράδια συντροφιά με την Αλιέντε.. Που με βρίσκει να ξυπνώ νωρίς το πρωί και να νιώθω πως έχω τόσα να κάνω.. Που με βρίσκει πιο έτοιμη για νέες προκλήσεις.. Πιο προσγειωμένη αλλά συνάμα στα σύννεφα.. Άλλη μια βδομάδα από τις τόσες που θα έρθουν.. 

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Διαδρομές...



Είναι άραγε η διαδρομή ή το ταξίδι που μετρά ή ο προορισμός; Κι αν το ταξίδι είναι ίδιο με διαφορετικό προορισμό; Ποτέ το ταξίδι δεν είναι ίδιο.. Όσο κι αν ακολουθείς ευλαβικά την ίδια διαδρομή.. Κάτι αλλάζει.. Τι;

Είναι ότι ξεκινάς από ψηλά.. Γεωγραφικά.. Πνευματικά.. ψυχικά.. 

Είναι που φοβάσαι μήπως συναντήσεις το πριν και επηρεάσει το τώρα σου.. Πως να το επηρεάσει όμως; Γιατί πιστεύεις ότι έχει επίδραση πάνω σου; Δεν έχει.. 

Είναι η εικόνα.. Άλλη εποχή.. Άλλες σκέψεις.. Άλλος προορισμός.. Ανάγκη ή υποχρέωση; Και τα δύο σε μια συνεχή εναλλαγή.. Πότε μπερδεύονταν και άλλαζαν ονόματα, πότε απλά δεν τολμούσαν να φανερωθούν.. 

Είναι το τώρα που σε κάνει να αγωνιάς.. Ο ίδιος κόμπος.. Η ίδια αγωνία.. Η ίδια αμηχανία.. Ο δρόμος ίδιος αλλά ατελείωτος.. Ο προορισμός άλλος..

Δεν συγκρίνεις.. Κάθε αγκαλιά έχει την δική της ομορφιά.. Σου δίνει αυτό που αναζητάς τον καιρό που το αναζητάς.. Αν δεν στο δίνει φεύγεις.. Κάθε βλέμμα την δική του αλήθεια.. Ζευγάρια μάτια και χέρια εξιστορούν.. Έχεις διάθεση να ακούσεις; 

Είναι το μυαλό που σου βάζει παράλληλα τις διαδρομές.. Όμως βλέπεις την διαφορά.. Δεν είναι στο νούμερο.. Δεν είναι στην οδό..  Δεν είναι στην γραμμή.. Είσαι εσύ...

Είσαι εσύ που άλλαξες.. Αλλάζοντας άλλαξες και τον προορισμό.. 

Είσαι εσύ που νίκησες εσένα και σε έφερες αλλού.. Νίκησες τα "φαντάσματα" του κακού εαυτού.. 

Είσαι εσύ που μεγαλώνεις.. Ωριμάζεις.. Ζητάς πράγματα.. Δίνεις άλλα.. 

Είσαι εσύ που πια αφήνεις τα σωστά και τα λάθος στην άκρη και αφήνεσαι... 

Αφήνεσαι στην δική της αύρα.. Συντονίζεις τους ρυθμούς χωρίς προσπάθεια και σκέψη.. Αγκαλιάζεις το άγνωστο χωρίς το φόβο του γνωστού.. Ξεπερνάς.. 

Ξεπερνάς τα εμπόδια.. Τις διαδρομές.. Τις εικόνες..Το πριν.. Το μετά.. Τους άλλους..  Εσένα.. Τον εαυτό σου..