Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

Βράδυ Αυγούστου στην πόλη...


Καθισμένη στην παραλία ανοίγω το Moleskine να γράψω μετά από καιρό. Στις προηγούμενες σελίδες τα γράμματα σου και μια ζωγραφιά από την πρώτη εκδρομή. Χαμογελάω.

Πάμε από την αρχή...

Το απόγευμα το σπίτι στένευε επικίνδυνα.Άκουσα φωνές από πάνω.Το ζευγάρι μάλωνε. Αυτή μητέρα εδώ και ένα χρόνο, αυτός της φώναζε πως κάθεται όλη μέρα στον καναπέ.Μπήκα μέσα.

Συνομιλώ με φίλη και αποφασίζω να κατέβω στην παραλία. Μουσική στο μυαλό αυτό το τραγούδι.Ακούω τις φωνές της πόλης.Όμορφες.Αγοράζω καπνό και μπύρα. Τρέχω στο σημείο εκεί στο λιμάνι...

«Αγάπη μου», ακούω. Γυρνάω,δεν ήταν για μένα.Φυσάει. Όχι τόσο πολύ ώστε να φέρει στα αυτιά μου τα λόγια σου. 

Φτάνω στην παραλία. Φυσάει. Πρώτη ρουφηξιά , πρώτη γουλιά.Κόσμος.Ένα παιδί παίζει φυσαρμόνικα.Ζευγάρια.Οικογένειες. Κάποιοι μόνοι , σαν και μένα. Κορμιά μαυρισμένα. Το καλοκαίρι άφησε τα σημάδια του.

Συντροφιά στο μυαλό μου έχω τον αγαπημένο μου συνδυασμό. Βαμβουνάκη και Κieslowski. 

Κυριακή Απόγευμα στη Βιέννη.Για άλλη μια φορά αναλύει και συνδυάζει υπέροχα τους «μεγάλους». Αναφέρεται συχνά στην παιδική ηλικία και το πως επηρεάζει την ενήλικη ζωή.Πάντα θεωρούσα πως αυτό είναι μια δικαιολογία. Κάποιες φορές όμως είναι αλήθεια. Άραγε ο πανικός της εγκατάλειψης μας έχει σχέση με το πως μας τιμωρούσαν; Ρωτώ.  Ένα παιδί έξω από το σπίτι το βράδυ. Γιατί; Τι κερδίζει; Χάνει πάντως πόντους στην ενηλικίωση του.

Δεκάλογος, η 7η.Δεν κοίταξα σε ποια εντολή αναφερόταν. Μια μάνα για να προφυλάξει την κόρη της, δηλώνει το παιδί της κόρης ως δικό της. Της στερεί όμως την μητρότητα.Είναι αδελφές.Καμία επαφή.Η βιολογική μητέρα σπάει,το κλέβει.Άραγε κλέβεις κάτι που είναι ήδη δικό σου; Αναρωτιέται. Ποια έκλεψε πραγματικά; Το τέλος θα το αφήσω για όποιον την δει.

Έρχομαι πάλι στην παραλία. Δίπλα σ' ένα φως γράφω. Ηρεμώ και φεύγω. Ταξιδεύω στη διαδρομή που δεν έκανα φέτος. Στο λιμάνι που δεν είδα. Άραγε είναι η δική μου τιμωρία για το πριν; Ή μήπως η τιμωρία για το τώρα που δεν είχα τα εφόδια να είναι καλύτερο; Όχι χρηματικά, πνευματικά.

Αναρωτιέμαι και κάτι ακόμα. Ο άνθρωπος που εμπιστεύεσαι το μεγαλύτερο σου μυστικό-φόβο είναι άραγε ο άνθρωπος της ζωής σου; Η ευκολία που το έκανες τι δείχνει; Την απάντηση την ξέρω. Τρομάζει. Είμαι έτοιμη; Είμαι ικανή; Το αξίζω άραγε; Μα τόσο εύκολα πια;

Η Μάρω είχε γράψει στο «Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο»: 

«Ό,τι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο...»

Σε άλλο κείμενο είχα γράψει πως ό,τι αξίζει ούτε πονάει ούτε είναι δύσκολο. Έρχεται όταν είσαι έτοιμος να το δεις και τα κάνει όλα τόσο απλά, τόσο φυσιολογικά. Όταν το ζεις το πιστεύεις; Γιατί το κάνεις δύσκολο; Ας αφεθείς.. Λέω σ'εμένα.

Τελευταίο τσιγάρο,τελευταία γουλιά. Μια βόλτα από 'κει που κάποτε έτρεμα. Ο ίδιος αέρας που σε αγγίζει, αγγίζει και 'μενα.

Είναι το άγγιγμα μου... 
Είναι το άγγιγμα σου... 

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Τέτοιες μέρες...

Πάντα ένα τραγουδάκι πρώτα. .Panama Cardoon- Moliendo Cafe...

Πέρασαν 3 μήνες από το τελευταίο μου ποστ.. Δεν είναι ότι δεν είχα έμπνευση για να γράψω κάτι.. Απλά δεν βοηθούσε η καθημερινότητα.. Ίσως αν το ζόριζα να γράφω να ένιωθα κάπως καλύτερα.. Δεν πειράζει.. Ένα διάλειμμα πάντα χρειάζεται.. Ποτέ δεν είναι αργά.. 

Τόσο τρέξιμο και χάσιμο που δεν πρόλαβα να αγοράσω και να διαβάσω το τελευταίο βιβλίο της Μάρως..  Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη ... 

Ούτε για τις βιβλιοαγορές του Πάσχα έγραψα.. Τα διάβασα μεν δεν με ενθουσίασαν δε.. 

Και κάπως έτσι πέρασαν οι μήνες.. Διάβασμα.. Σχολή.. Άγχος.. Νευρα.. Όμορφες στιγμές.. Πολλές ιστορίες στο μυαλό μου.. Ίσως τώρα που τελειώσουν όλα να τις βάλω σε τάξη και παρέα με μια μπύρα στο μπαλκόνι να τις μοιραστώ.. 

Μ'αρέσει να κοιτώ πίσω και να κάνω ανασκοπήσεις.. Όχι να μιζεριάζω.. Να δω σε τι έγινα καλύτερη, τι πέτυχα, τι κέρδισα, τι έχασα, τι δεν έκανα... 

Τέτοιες μέρες που λες πέρσι έδινα το τελευταίο μάθημα για το πτυχίο.. Τέτοιες μέρες φέτος δίνω τα τελευταία του μεταπτυχιακού.. 

Τέτοιες μέρες πέρσι κρατούσα άτομα δίπλα μου για να μπορώ να έχω κάτι.. Δεν παραδέχεσαι εύκολα το τέλος.. Τέτοιες μέρες φέτος ξεπερνάω τον εαυτό μου χωρίς προσπάθεια και σκέψη αλλά με τρομάζω και γίνομαι απόμακρη.. 

Άραγε πόσα κλικ καλύτεροι μπορούμε να γίνουμε; Πόσες παράλληλες ιστορίες χωράνε; Έγινες καλύτερη; Βρήκες κάτι να σε κρατάει; Να σε κάνει να ζεις και όχι απλά να επιβιώνεις; Πως μπορείς ρε γμτ να κάνεις άλματα χωρίς να φοβάσαι ότι θα τσακιστείς; Μπορεί να σε σταματήσει ένας φαινόμενος τοίχος; Πως τον γκρεμίζεις; Παίρνεις φόρα και τρέχεις κατά πάνω του;  

Να σημειώσω 2 όμορφα πράγματα.. Ένα λατρεμένο και απρόσμενο δώρο γενεθλίων και το πρωτο Gay Pride στη Θεσσαλονίκη.. 

Το πρώτο μου έδειξε τι έχω.. Χωρίς παραπάνω.. Το δεύτερο με συγκίνησε.. Κόσμος στο δρόμο, να αγκαλιάζεται, να φιλιέται.. Χωρίς ντροπή.. Περήφανα.. Και όλα αυτά ξεκίνησαν από 20 άτομα σε μια συνέλευση στο Στέκι μεταναστών και έγιναν 3000 άτομα στο κέντρο της πόλης..

Ένα έμεινε ίδιο με πέρσι.. Η μοναξιά του ανθρώπου που επιλέγει να μην έχει.. Είναι στιγμές που όντως δεν το αντέχω ενώ άλλες το απολαμβάνω.. Ίσως καθώς περνάνε τα χρόνια να το διασκεδάζω περισσότερο.. Ως τότε θα βρω χρόνο και τρόπο να πλέξω ξανά τις ιστορίες μου...

Καλό μας μήνα...!  

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

No place like home...



Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από τους στίχους ενός τραγουδιού... Εδώ.. KATALYST "DAY INTO NIGHT" feat. STEPHANIE MCKAY

Από την πρώτη στιγμή που το άκουσα ήξερα ότι κάτι θα έγραφα.. Κάτι είχε αρχίσει να κινείται μέσα μου.. Σήμερα πήγα στο 14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.. Είδα 3 ταινίες μπαμ μπαμ και το απόγευμα θα φύγω σφαίρα και για τέταρτη.... Που κολλάει το τραγούδι με τις ταινίες; Υπομονή... 

Η πρώτη ταινία αφορούσε καταυλισμούς Παλαιστινίων προσφύγων.. Πολύ βαριά για 11 το πρωί.. Μαύρισε η ψυχή μου... Δεν έχω να πω κάτι.. Πρέπει να το δει κάποιος για να καταλάβει πως ζουσαν και ζουν εκεί.. Έχουν γεννηθεί τα παιδιά τους εκεί, έχουν εγγόνια αλλά ακόμη περιμένουν να γυρίσουν στην πατρίδα τους.. Τα χωριά τους.. Τα κτήματα τους.. Σπίτι.. 

Οι άλλες 2 ήταν από μια τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ που αγνοούσα την ύπαρξη της γιατί δεν έχω τηλεόραση σπίτι.. ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.. Είχε 2 εκπομπές... Παραθέτω το λινκ από κάτω...

Για το άλλο δεν βρήκα σχετικό λινκ.. Λεγόταν "Αγαπητέ πρόγονε" και αναφερόταν στους απογόνους των ηρώων του 1821... Με όμορφο τρόπο μιλούσε ένας Έλληνας μετανάστης δεύτερης γενιάς στην Αμερική που έφερε το όνομα Κολοκοτρώνης.. Βαρύ... 

Ας τα συνδέσουμε όλα αυτά.. Ποια θεωρεί ο καθένας πατρίδα; Αυτή που αγνοεί αυτόν επιδεικτικά και τα προβλήματα του; Αυτή που ζει; Εκεί που γεννήθηκε; Εκεί που μεγαλώνουν τα παιδιά του; 

Στις 2 ταινίες αυτές φαίνεται μια σκληρή πατρίδα.. Όχι όπως η πρώτη που την νοσταλγούν γιατί τους ξερίζωσαν.. Εδώ έχουμε μια αχάριστη μάνα.. Που γεννάει παιδιά και τα παρατά αριστερά δεξιά.. Παιδιά με μεράκι , όρεξη για διάβασμα και μυαλό κυνηγούν την επιτυχία μέσα από την επιστήμη.. Με αναπηρίες.. Με δυσκολίες.. Μέσα από φυλακές.. Είναι ελεύθεροι γιατί κάνουν αυτό που τους αρέσει.. Αργά ή γρήγορα θα φύγουν.. Δεν αντέχουν την σκλαβιά της μάνας.. 

Ήρωες αντι-τηλεοπτικοί γιατί τα μαθηματικά τα βλέπουν οι περισσότεροι με φόβο.. Μα δεν είχε τίποτα τρομερές εξισώσεις η ταινία.. Την ιστορία τους, την αγωνία τους, την ψυχή τους κατέθεταν.. Γιατί αρνούμαστε να δούμε κατάματα την επιτυχία που έχει άλλο πρόσωπο από το συνηθισμένο και πολύ-προβεβλημένο; Επιτυχία δεν είναι μόνο το glamorous... 

Στην δεύτερη από τις 2 ταινίες έχουμε την αναζήτηση της πραγματικής πατρίδας.. Για τους ξένους είσαι ξένος και για τους δικούς σου είσαι ξένος.. Δεν χωράς πουθενά.. Δεν προσαρμόζεσαι.. Τι κι αν σε λένε Κολοκοτρώνη.. Δεν έχει καμιά σημασία.. 

Φτάνεις να πεις πως πατρίδα είναι ο τόπος που θα σε κάνει να νιώσεις ελεύθερος.. Μπορεί να σου πάρει καιρό μέχρι να βρεις τον τόπο αυτό, θα έχεις όμως βρει ον εαυτό σου και την ανεξαρτησία σου.. Αυτά δεν μπορεί να στα στερήσει κανείς.. 

Ps. Για το απόγευμα... Ολιγαρχία...


Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Top Model



Το είχα αγοράσει τα Χριστούγεννα σε προσφορά του ενός ευρού... Εδώ το λινκ .. Το διάβασα όταν έκανα την γυμναστική μου... Απο το οπισθόφυλλο κιόλας δεν είχα ιδιαίτερα μεγάλες προσδοκίες... Όμως είμαι της άποψης ότι κάθε βιβλίο μπορεί να σου δώσει κάτι.. Ακόμα και το πιο απλοϊκό ή χάλια γραμμένο.. Αναπτύσσεις κριτήρια.. 

Σαν ανάγνωσμα είναι εντελώς φλατ.. Δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο ούτε ο τρόπος γραφής.. Αδιάφορος.. Τι μου έκανε εντύπωση; Η ιστορία... Είναι 2 κοπέλες φίλες κολλητές και θέλουν αν γίνουν τοπ μόντελς.. Αφιερώνουν όλη τους την μέρα, όλο τους το χρόνο, την ζωή, την διάθεση τα πάντα στο να προσπαθήσουν να μάθουν όλα τα κουτσομπολιά της showbiz... 

Διαβάζουν και ακούν τα πάντα που πλέον μιλάνε για τις διασημότητες λες και είναι κολλητοί τους.. Έχουν μάθει τόσα πολλά που ακόμα αναπτύσσουν και υποτιθέμενες έχθρες με διάφορες διασημότητες.. Πόσο αληθινό είναι αυτό; Αναρωτήθηκα.. 

Και δεν έχει άδικο το βιβλίο.. Ίσως φταίει η εφηβική τους ηλικία..Ίσως αυτό τους παρέχει και κάποια ελαφρυντικά.. Όταν όμως αυτό γίνεται τρόπος ζωής και αργότερα; Στα 20, στα 30, στα 50... 

Όταν η ζωή σου είναι οι ζωές των άλλων.. Και όχι των άλλων γνωστών σου, αλλά των άλλων παντελώς άγνωστων που μέσα από τα ΜΜΕ σου δημιουργείται η ψευδαίσθηση της οικειότητας.. Πόσο επικίνδυνο είναι; 

Έτσι αρχίζεις και συμπάσχεις.. Στεναχωριέσαι όταν χωρίζουν, όταν αρρωσταίνουν... Χαίρεσαι όταν παντρεύονται και όταν κάνουν παιδιά κοκ... Για τα δικά σου όμως χαίρεσαι; Τα βλέπεις; Τα αντιλαμβάνεσαι; Καταλαβαίνεις τι συμβαίνει γύρω σου; 

Κάπως έτσι, χαμένη μέσα σε αυτόν το φαντασιακό μικρόκοσμο απαρνιέσαι την πραγματικότητα.. Ζεις κάπου εκτός.. Ό,τι συμβαίνει δεν είναι δικό σου λάθος.. Οι άλλοι φταίνε.. Εσύ είσαι εντάξει.. Τα κάνεις όλα καλά.. 

Θα γκρινιάξεις όσο δεν πάει.. Θα ρίξεις όλο το φταίξιμο στον διπλανό... Θα φωνάξεις.. Θα βρίσεις.. Μετά θα ανοίξεις την τηλεόραση και θα είσαι πανευτυχής.. Εκεί κάπου χαμένη στην δική τους λάμψη... 

Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Κάτι να δω....

... για να ξεφύγω από την παράνοια των τελευταίων ημερών.... Δεν με αντέχω.. Ειλικρινά...Έτσι λοιπόν είπα και γω να το ρίξω στις ταινίες... 

Πρώτη ταινία..(με παρέα)... Drive.. Δεν με ενθουσίασε... Με ξετρέλανε όμως το Soundtrack... Το έλιωσα... Όλη μέρα... Τι κρατάω; Nightcall... Είχα καιρό να συνδέσω κάποιο κομμάτι με συγκεκριμένο άτομο... Αυτό...

Δεύτερη ταινία... (χωρίς παρέα)... Ακαδημία Πλάτωνος... Ε, θα πω το κλασσικό.. Για ελληνική καλή.. Χειρίζεται πολύ όμορφα και έξυπνα ένα ευαίσθητο θέμα... Κατά τα άλλα τίποτα το ιδιαίτερο....

Τρίτη ταινία... Attenberg... Είχα ενθουσιαστεί με τον Κυνόδοντα και είχα γράψει και σχετικά εδώ.. Την είδα λοιπόν με το σκεπτικό ότι θα μου αρέσει... Κάτω του μετρίου... Απορώ γιατί είχε πάρει και βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσ/νίκης... Τι να πεις.. 


Τέταρτη ταινία... Αφού έπαθα το σοκ με το Attenberg είπα να εξιλεωθώ και να δω αυτές που μου απέμειναν από τον Δεκάλογο του Kieslowski.. Είδα την 6η... Δεν μπορώ να καταλάβω πως μου βγάζουν τόσο συναίσθημα οι ταινίες του... Καταπληκτική μουσική.. Ποτέ μου δεν θα καταφέρω να τις περιγράψω όπως θέλω... Δεν χρειάζεται νομίζω... 

Και εκεί που λες ότι βρήκα με τι θα ασχοληθώ το Σ/Κ , έρχεται ένα τηλεφώνημα και σου αλλάζει τα πλάνα.. Χαμηλώνεις το Song for the unification of Europe που έχει σηκώσει όλη τη γειτονιά στο πόδι και αφήνεσαι στην χαζοκουβέντα... Τι προκύπτει; 

Πέμπτη ταινία... The Turin Horse... Η πρώτη μου επαφή με τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη... Η φίλη Β. την περιέγραψε ως αριστούργημα.. Την εμπιστεύτηκα.. Μετά το διάβασμα της μέρας άραξα να την δω.. 2,30 ώρες... Ούτε κατάλαβα πως πέρασαν... Δεν θα πω τίποτα για τεχνικές λεπτομέρειες ή την υπόθεση... Τα βρίσκει όποιος θέλει... Το μόνο που θα πω είναι πως μόλις τελείωσε ήθελα να την βάλω ξανά από την αρχή... Έβαλα λίγο την εισαγωγή... Είχε πάει αργά και ήμουν κουρασμένη.. Αλλιώς την έβλεπα ξανά.. Αμέσως! 



Ps. Κάτι που διάβασα στο protagon.gr και με έκανε να γελάσω...

"Φαντάσου να είσαι Γερμανός που διαφωνεί με το πακέτο προς την Ελλάδα και σήμερα, που τίθεται το θέμα στη Βουλή, να βλέπεις εικόνες από την Ελλάδα με κόσμο να πετάει χαρταετό ημέρα Δευτέρα."

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Σκορπιστείτε..

.... λέξεις, λόγια, εικόνες, φράσεις, συναισθήματα... 

Παντού... Σκόρπια... Αριστερά.. Δεξιά... 

Μουσική Τζαζ... 

Στο κέντρο της πόλης σε μια γωνιά με θέα.. 

Κάθε φορά το ίδιο... Σαν την μέρα της Μαρμότας ένα πράμα.. Ίδιες γκρίνιες.. Ίδια νεύρα.. Ίδια όλα... Τουλάχιστον έχουμε θέρμανση αυτό το καιρό στο πανεπιστήμιο και δεν κυκλοφορούμε με κασκόλ και γάντια.. Να κάτι άλλαξε.. ας μη παραπονιέμαι... 

Είναι αναμέτρηση ρε γμτ.. Με τι; Κάθε φορά κλείνεσαι.. Προσπαθείς να αποφύγεις τους πάντες και τα πάντα και στο τέλος πέφτει και σε πλακώνει... Και πάντα φοβάμαι μην πέσει ο ουρανός να με πλακώσει και πάντα πέφτει και αναρωτιέμαι γτ δεν έχει φως... 

Είναι η πίεση; Είναι η προσπάθεια να αποδείξεις κάτι.. Κάτι τι; Κάτι που μετουσιώνεται σε χρήματα; Προφανώς... Δεν μπορείς μια ζωή να είσαι έτσι.. Υπάρχουν βέβαια και οι τυχεροί.. (όσο τυχερους μπορείς να τους πεις..) Είναι μια συνεχής μάχη με το μέσα...

Να ισορροπείς.. Να μην νιώθεις.. Να χαλαρώνεις.. Είναι η πολυτέλεια του χρόνου που σε αδρανοποιεί και σε κάνει να στριφογυρνάς για να πιάσεις την ουρά σου.. Είναι η ανάγκη να βγάλεις το μέσα.. Και όταν το βγάζεις θες να το φυλακίσεις ξανά.. Είναι το μυαλό... Είναι ο καιρός.. Είναι είναι και η λίστα δεν τελειώνει..

Τελειώνει ο χρόνος όμως... Δεν ζεις για πάντα.. Είναι φιλοσοφία ζωής.. "Να ζεις να αγαπάς και να μαθαίνεις" έλεγε ο Μπουσκάγια που με τόσο πάθος αγάπησε που στο τέλος τον πρόδωσε η καρδιά του... και φοβάσαι.. τι ρε γμτ; Μήπως κάνεις λάθος επιλογή; Ας κάνεις.. Δεν θα είναι η πρώτη ούτε η τελευταία.. Δεν είσαι στο γκρεμό.. Κόσμο γνωρίζεις... 

Μήπως προδοθείς; ε και; Θα συμβεί και αυτό κάποτε.. Και ένας χείμαρρος βγαίνει και κατακλύζει τα πάντα.. Δεν είναι τα πρόσωπα λες ε; Οι καταστάσεις φταίνε; 

Από το προπτυχιακό μου αναρωτιόμουν τι με πιάνει σε κάθε εξεταστική.. Τα πρώτα χρόνια δεν πατούσα.. Μετά δεν με ενδιέφερε κιόλας.. Ε, όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο στρώθηκα.. Κατάλαβα τι με έκανε να μην πηγαίνω στις αρχές.. Ο φόβος του Loser.. Πάλεψα να το αποβάλλω.. Τουλάχιστον να πηγαίνω.. Πέρασε αυτό.. 

Είσαι σε άλλο επίπεδο και ακόμη υπάρχει αυτό πάνω από το κεφάλι σου.. Εσύ έκανες αυτό οι άλλοι όμως το έκαναν καλύτερα... Πάντα.. Πάντα οι άλλοι και πάντα καλύτερα.. Και έρχεται ο φόβος ξανά.. Η ανασφάλεια.. Η προσπάθεια για μια ισορροπία.. δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι.. Ποιος όμως σε ηρεμεί γαμώτο; 

Και δεν χρειάζεται να αποδείξεις πουθενά και τίποτα.. Όλα φαίνονται.. Όσοι μπορούν και θέλουν τα βλέπουν, οι άλλοι δεν πρέπει να σε νοιάζουν.. Ξεκαθάρισμα.. 

Μια βδομάδα έμεινε και τελειώνει.. Ποιος και τι θα απομείνει δεν ξέρω.. Δεν είμαι εύκολη.. Δεν αφήνω.. Έτσι είναι πιο εύκολο να σε αφήσουν.. 

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Πόσο λίγο με ξέρεις.....


Κλασσική φράση χωρισμού... Και σούρνεται η τύπισσα στα πατώματα.. Και ποτέ σου δεν με γνώρισες.. Και ποτέ σου δεν με κατάλαβες.. Και δεν με ξέρεις καθόλου! Μα καθόλου! Στρέιτ, γκέι όλοι τα ίδια κάνουμε.. Ο έρωτας και η παράνοια δεν έχουν φύλο.. 

Και συνεχίζει το παραλήρημα..Και να σου και μια Πρωτοψάλτη που είναι μαστ στα σχετικά μαγαζάκια.. Και δως του τα ουίσκια.. Και την άτιμη και πως μπόρεσε και τόσα της έδωσα και το ένα και το άλλο και πάει λέγοντας.. 

Πέρα από την πλάκα της υπόθεσης, που δεν είναι καθόλου πλάκα εδώ που τα λέμε, κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια.. Τόση με το συμπάθειο και χωρίς αυτό αν θες! Ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο παρελθόν βλέπω τέτοιες συμπεριφορές... 

Παράδειγμα.. Είμαι για φαγητό με μια , με την οποία έχουμε σχέση.. Εκεί που μιλάμε σκέφτομαι "Ποια είναι αυτή;". 

Ποια είναι αυτή; Την ξέρω; Πριν ήμουν στο κρεβάτι της και τώρα δεν την αναγνωρίζω.. Γνωρίζουμε τα άτομα που είμαστε μαζί ή απλά κρατάμε 2-3 στοιχεία μετά πλάθουμε έναν χαρακτήρα και τσαντιζόμαστε όταν δεν ταυτίζονται αυτά τα δύο; 

Εδώ σε θέλω ... Να αφήνεις τον άλλο να εκφράζεται και να συγκρατείς την έκφραση του και όχι αυτό που θα ήθελες εσύ να εκφράσει.. Γιατί αν δεν το κάνεις κάθε φορά θα αναρωτιέσαι ποιος ή ποια είναι αυτή.. 

Και δεν φταίει μόνο ο ένας.. Όλοι φταίνε.. Και ο γείτονας που δεν κάνει ησυχία και ο παππούς από απέναντι και όλος ο ντουνιάς.. Φταίει που δεν μαθαίνουμε να διεκδικούμε τις ανάγκες μας; Και ποιες είναι αυτές; Μήπως φταίει ότι δεν τις ξέρουμε;

Κάτι μήνες πριν τα 27 αναρωτιέμαι τα ίδια για μένα.. Γιατί το έκανα; Συνεχίζω μήπως να το κάνω; Δεν το ξέρω το δεύτερο.. Στο πρώτο έχω τις απαντήσεις.. Ποτέ δεν με ένοιαζε.. Τόσο απλό.. 

Γιατί για να αδιαφορείς τόσο εξόφθαλμα για κάτι σημαίνει ότι δεν σε νοιάζει.. Όσο και να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι αγαπάς, ερωτεύεσαι κτλ.. Όταν τα νιώθεις αυτά ξέρεις τον άλλο ή την άλλη.. Δεν μπορείς να ζήσεις δίπλα της στιγμή χωρίς να ρουφήξεις κάθε σταγόνα της ύπαρξης της... Δεν βολεύεσαι με φαντασιώσεις.. Δεν φτάνουν! 

Το καταλαβαίνεις όταν επιλέγεις την "μοναξιά σου".. Τον δρόμο για την ισορροπία σου.. Δεν είναι ίδια για όλους...  Άλλοι την βρίσκουν  μέσα στον κόσμο και άλλοι στον δικό τους εσωτερικό κόσμο.. Το αποτέλεσμα είναι ίδιο.. Λιθαράκια μικρά.. Περισσότερες σκέψεις.. Λιγότεροι εγωισμοί.. Περισσότερο εμείς.. 


PS. Αν αύριο βγάλει ήλιο θα καθαρίσω τα τζάμια! Το άσχετο αλλά μ'αρέσει!

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Nightcall....



Χιονίζει από χτες και ξυπνάς πριν την πόλη.. Πριν την ώρα που είχες προγραμματίσει.. Δεν κάνεις να σηκωθείς.. Μένεις εκεί.. Στην ακινησία.. Δεν είναι το κρύο.. Έχεις πράγματα να κάνεις.. Σκέφτεσαι... Συνομιλείς.. Με τι; 

[...]Δεν υπάρχει πιο συντροφική διαδικασία από τη συνομιλία με τη φαντασία σου. Είναι πολλά αυτά που πρέπει να ανιχνεύσεις στην πορεία του μυαλού. Δε χωράει κανείς άλλος κοντά σου. Η απομόνωση είναι ανάγκη, γιατί οι άλλοι μόνο ενόχληση έχουν να καταθέσουν. Η αναμέτρηση με τις ονειρικές εικόνες του νου σου είναι μια μοναδική πληρότητα. Ένα πολύτιμο μέσο διάψευσης και επιβίωσης...

Και την έχεις δίπλα σου σε αυτή την φαντασιακή σκηνή.. Είναι το πρόσωπο της.. Το χαμόγελο της.. Το σώμα της.. Είναι εκεί.. Ίδια με κάθε φορά πριν φύγει.. Όταν απλά χαζεύεις τις κανονισμένες κινήσεις της.. Και μένεις εκεί στην ακινησία κάθε φορά.. Σε καθηλώνει η ύπαρξη της.. Η αύρα.. Το χέρι που δεν σε ακουμπά... 

Και φέρνεις στο νου τα τόσα βράδια.. Πάντα κοιτάς τα αντικείμενα που σας φέρνουν κοντά.. Πάντα διστάζεις.. Ένα κλικ, ήχοι πληκτρολογίου, μία κλήση.. Όπως κάθε βράδυ που θες να πεις τα πάντα.. Άραγε χωράνε όλα στο πάντα; Αρκεί; Και δεν λες τίποτα.. Και αφήνεσαι στο να νομίζει ότι δεν λες τίποτα και να σε θρέφει αυτό.. 

Είναι οι στιγμές που θες να τρέξεις κοντά της.. Να την αρπάξεις.. Να την φιλήσεις.. Να μην αφήσεις το παραμικρό να εμποδίσει την δική σας ένωση.. Να μείνεις εκεί.. Να αφεθείς.. Να νιώσεις ότι σε αγγίζει σε σημεία που δεν φτάνουν τα άκρα της.. Να της μιλήσεις γαμώτο.. 

Για αυτά που έχεις στο μυαλό.. Για τις φαντασίες σου.. Για τους παραλογισμούς σου.. Για το φόβο μην φύγει.. Για σένα.. Για αυτήν και όσα δεν σου λέει.. Για την ανάγκη σου να την βλέπεις, να την νιώθεις, να την ακούς... 

Και θα αρχίσεις να γράφεις.. Γιατί; 

[...]Εκτός από τον συγγραφέα είναι μοναχικός και ο αναγνώστης. Αυτός που γράφει σπάει τη σιωπή του και τη στιγμή που διαβάζεται αποκτά παρέα. Αντίθετα, αυτός που διαβάζει παύει να μιλά, γιατί διαφορετικά δεν μπορεί να αφεθεί σε αυτό που του λένε. Είναι σχεδόν σπαρακτικό να αφήνεσαι στην έκφραση του άλλου, επειδή δεν έχεις την ευχέρεια ή την ευκαιρία να εκφραστείς. [...]

Και την σκλαβώνεις έτσι.. Της κλέβεις επιτηδευμένα στιγμές.. Στιγμές που θα μείνει σιωπηλή και θα χαθεί στα γραπτά σου.. Θα τα διαβάσει ξανά.. Θα τα δει ξανά αργότερα.. Κλέβεις τα λεπτά της.. Τον χρόνο της.. Και σε βρίσκει εκεί.. Σε γνωρίζει.. 

Και θες να σε γνωρίσει.. Θες τα πάντα.. Να είσαι η αρχή και το τέλος.. Εγωισμός ή έρωτας; Άραγε μπορεί να μην είναι εγωιστικός ένας έρωτας; Όταν ποθείς τον άλλο τον ποθείς για σένα.. Δεν μοιράζεσαι.. Μόνο το εγώ κυριαρχεί.. Το δικό σου.. Το δικό της.. 

Και θες να μιλήσεις.. Και να της πεις όσα δεν λένε τα γραπτά σου.. Και θες απλά να της αφήσεις 2 λέξεις, μια εικόνα.. Εσένα ολόκληρη.. 

Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Πορτοκαλί...


Άραγε ένα χρώμα σε καθορίζει; Τι σου δείχνει για τον άλλο; Υπάρχει χρώμα που να μισείς; Και έχεις την τύχη να έχεις άτομα που το μισούν και το αγαπούν.. Και η σύγκριση αναπόφευκτη.. Αλλά την βάζεις στην άκρη... Κρατάς μόνο ότι είναι το αγαπημένο.. Σε νοιάζει άραγε τίποτα άλλο; Όχι... 

Πέρασαν οι μέρες... Υποχρεώσεις πήγαν στην άκρη.. Νέες υποχρεώσεις με τον χρόνο να μην πιέζει τόσο.. Είναι ο χρόνος που δεν πιέζει ή εσύ κατάφερες να μπεις σε τάξη; Να τον διαστέλλεις συνεχώς; Δεν μπορείς γαμώτο.. Θες εκείνες τις στιγμές να τις τραβάς και να τις τραβάς όσο πάει.. Αν όμως ξεχειλώσουν χάνεται απευθείας η αξία τους.. 

Και σκέφτεσαι πια τι έχει αξία για σένα.. Είναι τα πράγματα που κάνεις για σένα και σε κάνουν να είσαι καλύτερα και με τους άλλους.. Σήμερα πήγα σε μια παρουσίαση βιβλίου στην Πρωτοπορία.. Στο μύθο της Αριάδνης.Όμορφη εμπειρία.. Το βιβλίο το αγόρασα, την παρουσίαση την απόλαυσα και βγήκα καλύτερη και πιο ανάλαφρη.. 

Είναι η στιγμή που ξέρω ότι λίγοι θα είναι αυτοί που θα συμμεριστούν την χαρά μου... Μ' αρέσει όμως που είσαι εσύ.. Εσύ η φίλη μου, εσύ η παρέα μου, εσύ η συντροφιά μου.. Για να είσαι εσύ πρώτα έπρεπε να είμαι εγώ και έτσι βρεθήκαμε.. Σε όλους τους τομείς.. 

Διάβασα ένα ακόμα βιβλίο της Βαμβουνάκη.. "Ο Ντάνκαν γυρεύει τον Θεό".. Δεν μ'άρεσε ιδιαίτερα.. Δεν ζητώ την λύτρωση μέσα από άλλους.. Δεν ψάχνω μεσσίες.. Ψάχνω εμένα από τα μικρά και τα πολύτιμα.. Τίποτα μεταφυσικό.. Μόνο εσένα και να μπορώ να αδειάζω μπροστά σου χωρίς να φοβάμαι.. 

Σήμερα είχα ένα ποστ στον τοίχο μου στο facebook από μία φίλη... Μου ταίριαζε.. 

Εσύ θα έβγαινες μαζί μου; 

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

Just another post...



Και πέρασαν οι γιορτές και πέρασαν οι μέρες.. 13... Γράφω Παρασκευή και 13 και θέλω να γράψω όσα σκέφτηκα αυτές τις μέρες... 

Πρώτα από όλα αυτό... Το ξυράφι του Όκαμ... Δεν θα αναλύσω την φιλοσοφία, (για αυτό υπάρχει και το λινκ) απλά θα προβληματιστώ... Τι είναι αυτό που μας κάνει έτσι γαμώτο; Γιατί δεν βλέπουμε την απλότητα των πραγμάτων και η πιο λογική μας εξήγηση είναι και η πιο τραγική; 

Όταν αυτή η μανία για εξηγήσεις στα όρια της παράνοιας γίνεται τρόπος ζωής τότε υπάρχει πρόβλημα.. Όταν είσαι γονιός και το μεταδίδεις στα παιδιά σου είσαι εγκληματίας. Βαρύς και ασήκωτος χαρακτηρισμός. Αλλά σκέψου πόσο καιρό θα σου πάρει να διώξεις από πάνω σου συνήθειες που κουβαλάς από τα παλιά. 

Και δεν είναι μόνο το περιβάλλον που μεγαλώνεις. Είναι και το μετά. Οι σχέσεις, οι φίλοι, "οι φίλοι", η δουλειά... Και βρίσκεσαι ξαφνικά σε ένα άλλο περιβάλλον και πρέπει να ανταπεξέλθεις.. Και καταλαβαίνεις τότε τ κουβαλάς και τι πρέπει να διώξεις...

Ότι το καταλαβαίνεις είναι καλό, το να τα διώξεις όμως δεν είναι τόσο εύκολο. Κάθε μέρα αντιμέτωπος με σένα. Κάθε μέρα μια νέα προσπάθεια. Η προσπάθεια μετράει αλλά αν δεν δεις και κάποιο αποτέλεσμα δεν αρκεί.. 

Και είναι κρίμα που κάποιοι δεν καταλαβαίνουν πως δεν έχουν συγκεκριμένα πράγματα γιατί δεν τους αξίζουν.. Άραγε θα μπορούσε να εκτιμήσει κάποιος άπληστος ένα λαχείο; (κερδισμένο) Θα μπορούσε να εκτιμήσει την γνώση κάποιος που νομίζει πως γνωρίζει τα πάντα; 

Ναι, είναι μάθημα ζωής.. Τα πάντα είναι μάθημα ζωής αν είσαι ανοιχτός να μάθεις.. 

Γυρνώ ξανά στην απλότητα.. Είναι απλό να σκέφτεσαι κάτι και να το λες.. Να ξέρεις ότι αυτό είναι αυτό.. Όχι απλοϊκό γαμώτο.. Είναι όμορφο να το αντιλαμβάνεσαι.. Να το νιώθεις.. Να στο δείχνουν.. Κάνει την ζωή πιο εύκολη, την επικοινωνία πιο ουσιαστική και τον χρόνο να περνά χωρίς δεύτερη σκέψη...

Μόνο μία σκέψη... Κάθε μέρα και πιο μεγάλη.. Άραγε πόσο όγκο καταλαμβάνει; Θα σταματήσει να "μεγαλώνει"; Δεν με νοιάζει.. 

To Be By Your Side - Nick Cave Έτσι απλά...