Τετάρτη, 25 Ιανουαρίου 2012

Πορτοκαλί...


Άραγε ένα χρώμα σε καθορίζει; Τι σου δείχνει για τον άλλο; Υπάρχει χρώμα που να μισείς; Και έχεις την τύχη να έχεις άτομα που το μισούν και το αγαπούν.. Και η σύγκριση αναπόφευκτη.. Αλλά την βάζεις στην άκρη... Κρατάς μόνο ότι είναι το αγαπημένο.. Σε νοιάζει άραγε τίποτα άλλο; Όχι... 

Πέρασαν οι μέρες... Υποχρεώσεις πήγαν στην άκρη.. Νέες υποχρεώσεις με τον χρόνο να μην πιέζει τόσο.. Είναι ο χρόνος που δεν πιέζει ή εσύ κατάφερες να μπεις σε τάξη; Να τον διαστέλλεις συνεχώς; Δεν μπορείς γαμώτο.. Θες εκείνες τις στιγμές να τις τραβάς και να τις τραβάς όσο πάει.. Αν όμως ξεχειλώσουν χάνεται απευθείας η αξία τους.. 

Και σκέφτεσαι πια τι έχει αξία για σένα.. Είναι τα πράγματα που κάνεις για σένα και σε κάνουν να είσαι καλύτερα και με τους άλλους.. Σήμερα πήγα σε μια παρουσίαση βιβλίου στην Πρωτοπορία.. Στο μύθο της Αριάδνης.Όμορφη εμπειρία.. Το βιβλίο το αγόρασα, την παρουσίαση την απόλαυσα και βγήκα καλύτερη και πιο ανάλαφρη.. 

Είναι η στιγμή που ξέρω ότι λίγοι θα είναι αυτοί που θα συμμεριστούν την χαρά μου... Μ' αρέσει όμως που είσαι εσύ.. Εσύ η φίλη μου, εσύ η παρέα μου, εσύ η συντροφιά μου.. Για να είσαι εσύ πρώτα έπρεπε να είμαι εγώ και έτσι βρεθήκαμε.. Σε όλους τους τομείς.. 

Διάβασα ένα ακόμα βιβλίο της Βαμβουνάκη.. "Ο Ντάνκαν γυρεύει τον Θεό".. Δεν μ'άρεσε ιδιαίτερα.. Δεν ζητώ την λύτρωση μέσα από άλλους.. Δεν ψάχνω μεσσίες.. Ψάχνω εμένα από τα μικρά και τα πολύτιμα.. Τίποτα μεταφυσικό.. Μόνο εσένα και να μπορώ να αδειάζω μπροστά σου χωρίς να φοβάμαι.. 

Σήμερα είχα ένα ποστ στον τοίχο μου στο facebook από μία φίλη... Μου ταίριαζε.. 

Εσύ θα έβγαινες μαζί μου; 

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

Just another post...



Και πέρασαν οι γιορτές και πέρασαν οι μέρες.. 13... Γράφω Παρασκευή και 13 και θέλω να γράψω όσα σκέφτηκα αυτές τις μέρες... 

Πρώτα από όλα αυτό... Το ξυράφι του Όκαμ... Δεν θα αναλύσω την φιλοσοφία, (για αυτό υπάρχει και το λινκ) απλά θα προβληματιστώ... Τι είναι αυτό που μας κάνει έτσι γαμώτο; Γιατί δεν βλέπουμε την απλότητα των πραγμάτων και η πιο λογική μας εξήγηση είναι και η πιο τραγική; 

Όταν αυτή η μανία για εξηγήσεις στα όρια της παράνοιας γίνεται τρόπος ζωής τότε υπάρχει πρόβλημα.. Όταν είσαι γονιός και το μεταδίδεις στα παιδιά σου είσαι εγκληματίας. Βαρύς και ασήκωτος χαρακτηρισμός. Αλλά σκέψου πόσο καιρό θα σου πάρει να διώξεις από πάνω σου συνήθειες που κουβαλάς από τα παλιά. 

Και δεν είναι μόνο το περιβάλλον που μεγαλώνεις. Είναι και το μετά. Οι σχέσεις, οι φίλοι, "οι φίλοι", η δουλειά... Και βρίσκεσαι ξαφνικά σε ένα άλλο περιβάλλον και πρέπει να ανταπεξέλθεις.. Και καταλαβαίνεις τότε τ κουβαλάς και τι πρέπει να διώξεις...

Ότι το καταλαβαίνεις είναι καλό, το να τα διώξεις όμως δεν είναι τόσο εύκολο. Κάθε μέρα αντιμέτωπος με σένα. Κάθε μέρα μια νέα προσπάθεια. Η προσπάθεια μετράει αλλά αν δεν δεις και κάποιο αποτέλεσμα δεν αρκεί.. 

Και είναι κρίμα που κάποιοι δεν καταλαβαίνουν πως δεν έχουν συγκεκριμένα πράγματα γιατί δεν τους αξίζουν.. Άραγε θα μπορούσε να εκτιμήσει κάποιος άπληστος ένα λαχείο; (κερδισμένο) Θα μπορούσε να εκτιμήσει την γνώση κάποιος που νομίζει πως γνωρίζει τα πάντα; 

Ναι, είναι μάθημα ζωής.. Τα πάντα είναι μάθημα ζωής αν είσαι ανοιχτός να μάθεις.. 

Γυρνώ ξανά στην απλότητα.. Είναι απλό να σκέφτεσαι κάτι και να το λες.. Να ξέρεις ότι αυτό είναι αυτό.. Όχι απλοϊκό γαμώτο.. Είναι όμορφο να το αντιλαμβάνεσαι.. Να το νιώθεις.. Να στο δείχνουν.. Κάνει την ζωή πιο εύκολη, την επικοινωνία πιο ουσιαστική και τον χρόνο να περνά χωρίς δεύτερη σκέψη...

Μόνο μία σκέψη... Κάθε μέρα και πιο μεγάλη.. Άραγε πόσο όγκο καταλαμβάνει; Θα σταματήσει να "μεγαλώνει"; Δεν με νοιάζει.. 

To Be By Your Side - Nick Cave Έτσι απλά...