Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2012

Κάτι να δω....

... για να ξεφύγω από την παράνοια των τελευταίων ημερών.... Δεν με αντέχω.. Ειλικρινά...Έτσι λοιπόν είπα και γω να το ρίξω στις ταινίες... 

Πρώτη ταινία..(με παρέα)... Drive.. Δεν με ενθουσίασε... Με ξετρέλανε όμως το Soundtrack... Το έλιωσα... Όλη μέρα... Τι κρατάω; Nightcall... Είχα καιρό να συνδέσω κάποιο κομμάτι με συγκεκριμένο άτομο... Αυτό...

Δεύτερη ταινία... (χωρίς παρέα)... Ακαδημία Πλάτωνος... Ε, θα πω το κλασσικό.. Για ελληνική καλή.. Χειρίζεται πολύ όμορφα και έξυπνα ένα ευαίσθητο θέμα... Κατά τα άλλα τίποτα το ιδιαίτερο....

Τρίτη ταινία... Attenberg... Είχα ενθουσιαστεί με τον Κυνόδοντα και είχα γράψει και σχετικά εδώ.. Την είδα λοιπόν με το σκεπτικό ότι θα μου αρέσει... Κάτω του μετρίου... Απορώ γιατί είχε πάρει και βραβείο στο Φεστιβάλ Θεσ/νίκης... Τι να πεις.. 


Τέταρτη ταινία... Αφού έπαθα το σοκ με το Attenberg είπα να εξιλεωθώ και να δω αυτές που μου απέμειναν από τον Δεκάλογο του Kieslowski.. Είδα την 6η... Δεν μπορώ να καταλάβω πως μου βγάζουν τόσο συναίσθημα οι ταινίες του... Καταπληκτική μουσική.. Ποτέ μου δεν θα καταφέρω να τις περιγράψω όπως θέλω... Δεν χρειάζεται νομίζω... 

Και εκεί που λες ότι βρήκα με τι θα ασχοληθώ το Σ/Κ , έρχεται ένα τηλεφώνημα και σου αλλάζει τα πλάνα.. Χαμηλώνεις το Song for the unification of Europe που έχει σηκώσει όλη τη γειτονιά στο πόδι και αφήνεσαι στην χαζοκουβέντα... Τι προκύπτει; 

Πέμπτη ταινία... The Turin Horse... Η πρώτη μου επαφή με τον συγκεκριμένο σκηνοθέτη... Η φίλη Β. την περιέγραψε ως αριστούργημα.. Την εμπιστεύτηκα.. Μετά το διάβασμα της μέρας άραξα να την δω.. 2,30 ώρες... Ούτε κατάλαβα πως πέρασαν... Δεν θα πω τίποτα για τεχνικές λεπτομέρειες ή την υπόθεση... Τα βρίσκει όποιος θέλει... Το μόνο που θα πω είναι πως μόλις τελείωσε ήθελα να την βάλω ξανά από την αρχή... Έβαλα λίγο την εισαγωγή... Είχε πάει αργά και ήμουν κουρασμένη.. Αλλιώς την έβλεπα ξανά.. Αμέσως! 



Ps. Κάτι που διάβασα στο protagon.gr και με έκανε να γελάσω...

"Φαντάσου να είσαι Γερμανός που διαφωνεί με το πακέτο προς την Ελλάδα και σήμερα, που τίθεται το θέμα στη Βουλή, να βλέπεις εικόνες από την Ελλάδα με κόσμο να πετάει χαρταετό ημέρα Δευτέρα."

Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Σκορπιστείτε..

.... λέξεις, λόγια, εικόνες, φράσεις, συναισθήματα... 

Παντού... Σκόρπια... Αριστερά.. Δεξιά... 

Μουσική Τζαζ... 

Στο κέντρο της πόλης σε μια γωνιά με θέα.. 

Κάθε φορά το ίδιο... Σαν την μέρα της Μαρμότας ένα πράμα.. Ίδιες γκρίνιες.. Ίδια νεύρα.. Ίδια όλα... Τουλάχιστον έχουμε θέρμανση αυτό το καιρό στο πανεπιστήμιο και δεν κυκλοφορούμε με κασκόλ και γάντια.. Να κάτι άλλαξε.. ας μη παραπονιέμαι... 

Είναι αναμέτρηση ρε γμτ.. Με τι; Κάθε φορά κλείνεσαι.. Προσπαθείς να αποφύγεις τους πάντες και τα πάντα και στο τέλος πέφτει και σε πλακώνει... Και πάντα φοβάμαι μην πέσει ο ουρανός να με πλακώσει και πάντα πέφτει και αναρωτιέμαι γτ δεν έχει φως... 

Είναι η πίεση; Είναι η προσπάθεια να αποδείξεις κάτι.. Κάτι τι; Κάτι που μετουσιώνεται σε χρήματα; Προφανώς... Δεν μπορείς μια ζωή να είσαι έτσι.. Υπάρχουν βέβαια και οι τυχεροί.. (όσο τυχερους μπορείς να τους πεις..) Είναι μια συνεχής μάχη με το μέσα...

Να ισορροπείς.. Να μην νιώθεις.. Να χαλαρώνεις.. Είναι η πολυτέλεια του χρόνου που σε αδρανοποιεί και σε κάνει να στριφογυρνάς για να πιάσεις την ουρά σου.. Είναι η ανάγκη να βγάλεις το μέσα.. Και όταν το βγάζεις θες να το φυλακίσεις ξανά.. Είναι το μυαλό... Είναι ο καιρός.. Είναι είναι και η λίστα δεν τελειώνει..

Τελειώνει ο χρόνος όμως... Δεν ζεις για πάντα.. Είναι φιλοσοφία ζωής.. "Να ζεις να αγαπάς και να μαθαίνεις" έλεγε ο Μπουσκάγια που με τόσο πάθος αγάπησε που στο τέλος τον πρόδωσε η καρδιά του... και φοβάσαι.. τι ρε γμτ; Μήπως κάνεις λάθος επιλογή; Ας κάνεις.. Δεν θα είναι η πρώτη ούτε η τελευταία.. Δεν είσαι στο γκρεμό.. Κόσμο γνωρίζεις... 

Μήπως προδοθείς; ε και; Θα συμβεί και αυτό κάποτε.. Και ένας χείμαρρος βγαίνει και κατακλύζει τα πάντα.. Δεν είναι τα πρόσωπα λες ε; Οι καταστάσεις φταίνε; 

Από το προπτυχιακό μου αναρωτιόμουν τι με πιάνει σε κάθε εξεταστική.. Τα πρώτα χρόνια δεν πατούσα.. Μετά δεν με ενδιέφερε κιόλας.. Ε, όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο στρώθηκα.. Κατάλαβα τι με έκανε να μην πηγαίνω στις αρχές.. Ο φόβος του Loser.. Πάλεψα να το αποβάλλω.. Τουλάχιστον να πηγαίνω.. Πέρασε αυτό.. 

Είσαι σε άλλο επίπεδο και ακόμη υπάρχει αυτό πάνω από το κεφάλι σου.. Εσύ έκανες αυτό οι άλλοι όμως το έκαναν καλύτερα... Πάντα.. Πάντα οι άλλοι και πάντα καλύτερα.. Και έρχεται ο φόβος ξανά.. Η ανασφάλεια.. Η προσπάθεια για μια ισορροπία.. δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι.. Ποιος όμως σε ηρεμεί γαμώτο; 

Και δεν χρειάζεται να αποδείξεις πουθενά και τίποτα.. Όλα φαίνονται.. Όσοι μπορούν και θέλουν τα βλέπουν, οι άλλοι δεν πρέπει να σε νοιάζουν.. Ξεκαθάρισμα.. 

Μια βδομάδα έμεινε και τελειώνει.. Ποιος και τι θα απομείνει δεν ξέρω.. Δεν είμαι εύκολη.. Δεν αφήνω.. Έτσι είναι πιο εύκολο να σε αφήσουν.. 

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Πόσο λίγο με ξέρεις.....


Κλασσική φράση χωρισμού... Και σούρνεται η τύπισσα στα πατώματα.. Και ποτέ σου δεν με γνώρισες.. Και ποτέ σου δεν με κατάλαβες.. Και δεν με ξέρεις καθόλου! Μα καθόλου! Στρέιτ, γκέι όλοι τα ίδια κάνουμε.. Ο έρωτας και η παράνοια δεν έχουν φύλο.. 

Και συνεχίζει το παραλήρημα..Και να σου και μια Πρωτοψάλτη που είναι μαστ στα σχετικά μαγαζάκια.. Και δως του τα ουίσκια.. Και την άτιμη και πως μπόρεσε και τόσα της έδωσα και το ένα και το άλλο και πάει λέγοντας.. 

Πέρα από την πλάκα της υπόθεσης, που δεν είναι καθόλου πλάκα εδώ που τα λέμε, κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια.. Τόση με το συμπάθειο και χωρίς αυτό αν θες! Ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο παρελθόν βλέπω τέτοιες συμπεριφορές... 

Παράδειγμα.. Είμαι για φαγητό με μια , με την οποία έχουμε σχέση.. Εκεί που μιλάμε σκέφτομαι "Ποια είναι αυτή;". 

Ποια είναι αυτή; Την ξέρω; Πριν ήμουν στο κρεβάτι της και τώρα δεν την αναγνωρίζω.. Γνωρίζουμε τα άτομα που είμαστε μαζί ή απλά κρατάμε 2-3 στοιχεία μετά πλάθουμε έναν χαρακτήρα και τσαντιζόμαστε όταν δεν ταυτίζονται αυτά τα δύο; 

Εδώ σε θέλω ... Να αφήνεις τον άλλο να εκφράζεται και να συγκρατείς την έκφραση του και όχι αυτό που θα ήθελες εσύ να εκφράσει.. Γιατί αν δεν το κάνεις κάθε φορά θα αναρωτιέσαι ποιος ή ποια είναι αυτή.. 

Και δεν φταίει μόνο ο ένας.. Όλοι φταίνε.. Και ο γείτονας που δεν κάνει ησυχία και ο παππούς από απέναντι και όλος ο ντουνιάς.. Φταίει που δεν μαθαίνουμε να διεκδικούμε τις ανάγκες μας; Και ποιες είναι αυτές; Μήπως φταίει ότι δεν τις ξέρουμε;

Κάτι μήνες πριν τα 27 αναρωτιέμαι τα ίδια για μένα.. Γιατί το έκανα; Συνεχίζω μήπως να το κάνω; Δεν το ξέρω το δεύτερο.. Στο πρώτο έχω τις απαντήσεις.. Ποτέ δεν με ένοιαζε.. Τόσο απλό.. 

Γιατί για να αδιαφορείς τόσο εξόφθαλμα για κάτι σημαίνει ότι δεν σε νοιάζει.. Όσο και να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι αγαπάς, ερωτεύεσαι κτλ.. Όταν τα νιώθεις αυτά ξέρεις τον άλλο ή την άλλη.. Δεν μπορείς να ζήσεις δίπλα της στιγμή χωρίς να ρουφήξεις κάθε σταγόνα της ύπαρξης της... Δεν βολεύεσαι με φαντασιώσεις.. Δεν φτάνουν! 

Το καταλαβαίνεις όταν επιλέγεις την "μοναξιά σου".. Τον δρόμο για την ισορροπία σου.. Δεν είναι ίδια για όλους...  Άλλοι την βρίσκουν  μέσα στον κόσμο και άλλοι στον δικό τους εσωτερικό κόσμο.. Το αποτέλεσμα είναι ίδιο.. Λιθαράκια μικρά.. Περισσότερες σκέψεις.. Λιγότεροι εγωισμοί.. Περισσότερο εμείς.. 


PS. Αν αύριο βγάλει ήλιο θα καθαρίσω τα τζάμια! Το άσχετο αλλά μ'αρέσει!

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Nightcall....



Χιονίζει από χτες και ξυπνάς πριν την πόλη.. Πριν την ώρα που είχες προγραμματίσει.. Δεν κάνεις να σηκωθείς.. Μένεις εκεί.. Στην ακινησία.. Δεν είναι το κρύο.. Έχεις πράγματα να κάνεις.. Σκέφτεσαι... Συνομιλείς.. Με τι; 

[...]Δεν υπάρχει πιο συντροφική διαδικασία από τη συνομιλία με τη φαντασία σου. Είναι πολλά αυτά που πρέπει να ανιχνεύσεις στην πορεία του μυαλού. Δε χωράει κανείς άλλος κοντά σου. Η απομόνωση είναι ανάγκη, γιατί οι άλλοι μόνο ενόχληση έχουν να καταθέσουν. Η αναμέτρηση με τις ονειρικές εικόνες του νου σου είναι μια μοναδική πληρότητα. Ένα πολύτιμο μέσο διάψευσης και επιβίωσης...

Και την έχεις δίπλα σου σε αυτή την φαντασιακή σκηνή.. Είναι το πρόσωπο της.. Το χαμόγελο της.. Το σώμα της.. Είναι εκεί.. Ίδια με κάθε φορά πριν φύγει.. Όταν απλά χαζεύεις τις κανονισμένες κινήσεις της.. Και μένεις εκεί στην ακινησία κάθε φορά.. Σε καθηλώνει η ύπαρξη της.. Η αύρα.. Το χέρι που δεν σε ακουμπά... 

Και φέρνεις στο νου τα τόσα βράδια.. Πάντα κοιτάς τα αντικείμενα που σας φέρνουν κοντά.. Πάντα διστάζεις.. Ένα κλικ, ήχοι πληκτρολογίου, μία κλήση.. Όπως κάθε βράδυ που θες να πεις τα πάντα.. Άραγε χωράνε όλα στο πάντα; Αρκεί; Και δεν λες τίποτα.. Και αφήνεσαι στο να νομίζει ότι δεν λες τίποτα και να σε θρέφει αυτό.. 

Είναι οι στιγμές που θες να τρέξεις κοντά της.. Να την αρπάξεις.. Να την φιλήσεις.. Να μην αφήσεις το παραμικρό να εμποδίσει την δική σας ένωση.. Να μείνεις εκεί.. Να αφεθείς.. Να νιώσεις ότι σε αγγίζει σε σημεία που δεν φτάνουν τα άκρα της.. Να της μιλήσεις γαμώτο.. 

Για αυτά που έχεις στο μυαλό.. Για τις φαντασίες σου.. Για τους παραλογισμούς σου.. Για το φόβο μην φύγει.. Για σένα.. Για αυτήν και όσα δεν σου λέει.. Για την ανάγκη σου να την βλέπεις, να την νιώθεις, να την ακούς... 

Και θα αρχίσεις να γράφεις.. Γιατί; 

[...]Εκτός από τον συγγραφέα είναι μοναχικός και ο αναγνώστης. Αυτός που γράφει σπάει τη σιωπή του και τη στιγμή που διαβάζεται αποκτά παρέα. Αντίθετα, αυτός που διαβάζει παύει να μιλά, γιατί διαφορετικά δεν μπορεί να αφεθεί σε αυτό που του λένε. Είναι σχεδόν σπαρακτικό να αφήνεσαι στην έκφραση του άλλου, επειδή δεν έχεις την ευχέρεια ή την ευκαιρία να εκφραστείς. [...]

Και την σκλαβώνεις έτσι.. Της κλέβεις επιτηδευμένα στιγμές.. Στιγμές που θα μείνει σιωπηλή και θα χαθεί στα γραπτά σου.. Θα τα διαβάσει ξανά.. Θα τα δει ξανά αργότερα.. Κλέβεις τα λεπτά της.. Τον χρόνο της.. Και σε βρίσκει εκεί.. Σε γνωρίζει.. 

Και θες να σε γνωρίσει.. Θες τα πάντα.. Να είσαι η αρχή και το τέλος.. Εγωισμός ή έρωτας; Άραγε μπορεί να μην είναι εγωιστικός ένας έρωτας; Όταν ποθείς τον άλλο τον ποθείς για σένα.. Δεν μοιράζεσαι.. Μόνο το εγώ κυριαρχεί.. Το δικό σου.. Το δικό της.. 

Και θες να μιλήσεις.. Και να της πεις όσα δεν λένε τα γραπτά σου.. Και θες απλά να της αφήσεις 2 λέξεις, μια εικόνα.. Εσένα ολόκληρη..