Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Πόσο λίγο με ξέρεις.....


Κλασσική φράση χωρισμού... Και σούρνεται η τύπισσα στα πατώματα.. Και ποτέ σου δεν με γνώρισες.. Και ποτέ σου δεν με κατάλαβες.. Και δεν με ξέρεις καθόλου! Μα καθόλου! Στρέιτ, γκέι όλοι τα ίδια κάνουμε.. Ο έρωτας και η παράνοια δεν έχουν φύλο.. 

Και συνεχίζει το παραλήρημα..Και να σου και μια Πρωτοψάλτη που είναι μαστ στα σχετικά μαγαζάκια.. Και δως του τα ουίσκια.. Και την άτιμη και πως μπόρεσε και τόσα της έδωσα και το ένα και το άλλο και πάει λέγοντας.. 

Πέρα από την πλάκα της υπόθεσης, που δεν είναι καθόλου πλάκα εδώ που τα λέμε, κρύβεται μια μεγάλη αλήθεια.. Τόση με το συμπάθειο και χωρίς αυτό αν θες! Ρίχνοντας κλεφτές ματιές στο παρελθόν βλέπω τέτοιες συμπεριφορές... 

Παράδειγμα.. Είμαι για φαγητό με μια , με την οποία έχουμε σχέση.. Εκεί που μιλάμε σκέφτομαι "Ποια είναι αυτή;". 

Ποια είναι αυτή; Την ξέρω; Πριν ήμουν στο κρεβάτι της και τώρα δεν την αναγνωρίζω.. Γνωρίζουμε τα άτομα που είμαστε μαζί ή απλά κρατάμε 2-3 στοιχεία μετά πλάθουμε έναν χαρακτήρα και τσαντιζόμαστε όταν δεν ταυτίζονται αυτά τα δύο; 

Εδώ σε θέλω ... Να αφήνεις τον άλλο να εκφράζεται και να συγκρατείς την έκφραση του και όχι αυτό που θα ήθελες εσύ να εκφράσει.. Γιατί αν δεν το κάνεις κάθε φορά θα αναρωτιέσαι ποιος ή ποια είναι αυτή.. 

Και δεν φταίει μόνο ο ένας.. Όλοι φταίνε.. Και ο γείτονας που δεν κάνει ησυχία και ο παππούς από απέναντι και όλος ο ντουνιάς.. Φταίει που δεν μαθαίνουμε να διεκδικούμε τις ανάγκες μας; Και ποιες είναι αυτές; Μήπως φταίει ότι δεν τις ξέρουμε;

Κάτι μήνες πριν τα 27 αναρωτιέμαι τα ίδια για μένα.. Γιατί το έκανα; Συνεχίζω μήπως να το κάνω; Δεν το ξέρω το δεύτερο.. Στο πρώτο έχω τις απαντήσεις.. Ποτέ δεν με ένοιαζε.. Τόσο απλό.. 

Γιατί για να αδιαφορείς τόσο εξόφθαλμα για κάτι σημαίνει ότι δεν σε νοιάζει.. Όσο και να προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι αγαπάς, ερωτεύεσαι κτλ.. Όταν τα νιώθεις αυτά ξέρεις τον άλλο ή την άλλη.. Δεν μπορείς να ζήσεις δίπλα της στιγμή χωρίς να ρουφήξεις κάθε σταγόνα της ύπαρξης της... Δεν βολεύεσαι με φαντασιώσεις.. Δεν φτάνουν! 

Το καταλαβαίνεις όταν επιλέγεις την "μοναξιά σου".. Τον δρόμο για την ισορροπία σου.. Δεν είναι ίδια για όλους...  Άλλοι την βρίσκουν  μέσα στον κόσμο και άλλοι στον δικό τους εσωτερικό κόσμο.. Το αποτέλεσμα είναι ίδιο.. Λιθαράκια μικρά.. Περισσότερες σκέψεις.. Λιγότεροι εγωισμοί.. Περισσότερο εμείς.. 


PS. Αν αύριο βγάλει ήλιο θα καθαρίσω τα τζάμια! Το άσχετο αλλά μ'αρέσει!

13 σχόλια:

  1. Βοήθεια! Σώστε την κόρη μου από την Πρωτοψάλτη!
    χαχαχαχαχα
    Φιλί :*

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Koueen μου νομίζω είναι αξεπέραστο αυτό!!! Ακόμα γελάμε!!
      Φιλι!

      Διαγραφή
  2. "Πόσο λίγο με ξέρεις!" Ε τι να κάνουμε Ευρυδίκη μου, δε μεγαλώσαμε και μαζί... :p

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλά τα λεεεες, αλλά σκέψου ότι πολλές φορές ξέρεις κάποιον/α πολύ λίγο από δικό του/της λάθος επειδή δεν σ'αφήνει να τον/την μάθεις ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εμείς πάντως, με την Gilly, τη βρίσκουμε απέναντι..!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Μπορεί να είναι άμυνα αυτή η συμπεριφορά.
    Μας έχουν κάνει να φοβόμαστε να δείξουμε τον αληθινό μας εαυτό γιατί λέει γινόμαστε ευάλωτοι.
    Δεν ξέρω... Είναι πολλές οι σκέψεις για το συγκεκριμένο θέμα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σίγουρα υπάρχουν πολλές σκέψεις πάνω σε αυτό το θέμα... Αν κάποιος δεν δείχνει τότε ναι δεν το καταλαβαίνεις.. Αν όμως δείχνει και εσύ δεν βλέπεις γτ θες να έχεις στο μυαλό σου άλλα;

      χτες σκεφτόμουν και κάτι άλλο.. Μήπως όταν δείξουμε την αδυναμία μας και αυτή "εκτιμηθεί" βρισκόμαστε σε καλό δρόμο; Υπάρχουν άραγε τέτοιες ευκαιρίες;

      Διαγραφή
    2. Σίγουρα υπάρχουν ευκαιρίες... γιατί οι άνθρωποι που έχουν ερωτευτεί πραγματικά, γνωρίσει τον αλλον πραγματικά φαίνονται από απόσταση. Νομίζω πως συχνά τους μπερδεύουμε στην παρέα νομίζουμε ότι είναι ακόμα κολλημένοι ή πονεμένοι αλλα για λίγο, μέχρι να γελάσουν. Όταν γελάσουν, εγώ εκεί το καταλαβαίνω. Είναι όπως στο σχολείο όσοι είχαν κάνει σεχ ξέραν και ποιοι άλλοι είχαν κάνει. Η φοβία μήπως ξυπνήσω ένα πρωί και αναρωτηθώ ποιος είναι αυτός δίπλα μου και ειναι κάποιος που περνάω τα τελευταία δυο χρόνια μαζί του νομίζω ότι έχει ξεκινήσει από τότε, παλία που πήγαινα σχολείο.
      Πάντως η πρωην σου κακά τα ψέματα δεν είναι καθόλου εγωιστρια. Εγω πάντα αναρωτίεμαι στους χωρισμούς γιατί εγώ πρέπει να τα καταλαβαίνω όλα. Τώρα μπορεί να το λέω και εγω (βέβαια θα γελάω), είναι πιο μοιραια δραματικό.

      Διαγραφή