Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2012

Σκορπιστείτε..

.... λέξεις, λόγια, εικόνες, φράσεις, συναισθήματα... 

Παντού... Σκόρπια... Αριστερά.. Δεξιά... 

Μουσική Τζαζ... 

Στο κέντρο της πόλης σε μια γωνιά με θέα.. 

Κάθε φορά το ίδιο... Σαν την μέρα της Μαρμότας ένα πράμα.. Ίδιες γκρίνιες.. Ίδια νεύρα.. Ίδια όλα... Τουλάχιστον έχουμε θέρμανση αυτό το καιρό στο πανεπιστήμιο και δεν κυκλοφορούμε με κασκόλ και γάντια.. Να κάτι άλλαξε.. ας μη παραπονιέμαι... 

Είναι αναμέτρηση ρε γμτ.. Με τι; Κάθε φορά κλείνεσαι.. Προσπαθείς να αποφύγεις τους πάντες και τα πάντα και στο τέλος πέφτει και σε πλακώνει... Και πάντα φοβάμαι μην πέσει ο ουρανός να με πλακώσει και πάντα πέφτει και αναρωτιέμαι γτ δεν έχει φως... 

Είναι η πίεση; Είναι η προσπάθεια να αποδείξεις κάτι.. Κάτι τι; Κάτι που μετουσιώνεται σε χρήματα; Προφανώς... Δεν μπορείς μια ζωή να είσαι έτσι.. Υπάρχουν βέβαια και οι τυχεροί.. (όσο τυχερους μπορείς να τους πεις..) Είναι μια συνεχής μάχη με το μέσα...

Να ισορροπείς.. Να μην νιώθεις.. Να χαλαρώνεις.. Είναι η πολυτέλεια του χρόνου που σε αδρανοποιεί και σε κάνει να στριφογυρνάς για να πιάσεις την ουρά σου.. Είναι η ανάγκη να βγάλεις το μέσα.. Και όταν το βγάζεις θες να το φυλακίσεις ξανά.. Είναι το μυαλό... Είναι ο καιρός.. Είναι είναι και η λίστα δεν τελειώνει..

Τελειώνει ο χρόνος όμως... Δεν ζεις για πάντα.. Είναι φιλοσοφία ζωής.. "Να ζεις να αγαπάς και να μαθαίνεις" έλεγε ο Μπουσκάγια που με τόσο πάθος αγάπησε που στο τέλος τον πρόδωσε η καρδιά του... και φοβάσαι.. τι ρε γμτ; Μήπως κάνεις λάθος επιλογή; Ας κάνεις.. Δεν θα είναι η πρώτη ούτε η τελευταία.. Δεν είσαι στο γκρεμό.. Κόσμο γνωρίζεις... 

Μήπως προδοθείς; ε και; Θα συμβεί και αυτό κάποτε.. Και ένας χείμαρρος βγαίνει και κατακλύζει τα πάντα.. Δεν είναι τα πρόσωπα λες ε; Οι καταστάσεις φταίνε; 

Από το προπτυχιακό μου αναρωτιόμουν τι με πιάνει σε κάθε εξεταστική.. Τα πρώτα χρόνια δεν πατούσα.. Μετά δεν με ενδιέφερε κιόλας.. Ε, όταν η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο στρώθηκα.. Κατάλαβα τι με έκανε να μην πηγαίνω στις αρχές.. Ο φόβος του Loser.. Πάλεψα να το αποβάλλω.. Τουλάχιστον να πηγαίνω.. Πέρασε αυτό.. 

Είσαι σε άλλο επίπεδο και ακόμη υπάρχει αυτό πάνω από το κεφάλι σου.. Εσύ έκανες αυτό οι άλλοι όμως το έκαναν καλύτερα... Πάντα.. Πάντα οι άλλοι και πάντα καλύτερα.. Και έρχεται ο φόβος ξανά.. Η ανασφάλεια.. Η προσπάθεια για μια ισορροπία.. δεν χρειάζεται να αποδείξεις κάτι.. Ποιος όμως σε ηρεμεί γαμώτο; 

Και δεν χρειάζεται να αποδείξεις πουθενά και τίποτα.. Όλα φαίνονται.. Όσοι μπορούν και θέλουν τα βλέπουν, οι άλλοι δεν πρέπει να σε νοιάζουν.. Ξεκαθάρισμα.. 

Μια βδομάδα έμεινε και τελειώνει.. Ποιος και τι θα απομείνει δεν ξέρω.. Δεν είμαι εύκολη.. Δεν αφήνω.. Έτσι είναι πιο εύκολο να σε αφήσουν.. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου