Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

Nightcall....



Χιονίζει από χτες και ξυπνάς πριν την πόλη.. Πριν την ώρα που είχες προγραμματίσει.. Δεν κάνεις να σηκωθείς.. Μένεις εκεί.. Στην ακινησία.. Δεν είναι το κρύο.. Έχεις πράγματα να κάνεις.. Σκέφτεσαι... Συνομιλείς.. Με τι; 

[...]Δεν υπάρχει πιο συντροφική διαδικασία από τη συνομιλία με τη φαντασία σου. Είναι πολλά αυτά που πρέπει να ανιχνεύσεις στην πορεία του μυαλού. Δε χωράει κανείς άλλος κοντά σου. Η απομόνωση είναι ανάγκη, γιατί οι άλλοι μόνο ενόχληση έχουν να καταθέσουν. Η αναμέτρηση με τις ονειρικές εικόνες του νου σου είναι μια μοναδική πληρότητα. Ένα πολύτιμο μέσο διάψευσης και επιβίωσης...

Και την έχεις δίπλα σου σε αυτή την φαντασιακή σκηνή.. Είναι το πρόσωπο της.. Το χαμόγελο της.. Το σώμα της.. Είναι εκεί.. Ίδια με κάθε φορά πριν φύγει.. Όταν απλά χαζεύεις τις κανονισμένες κινήσεις της.. Και μένεις εκεί στην ακινησία κάθε φορά.. Σε καθηλώνει η ύπαρξη της.. Η αύρα.. Το χέρι που δεν σε ακουμπά... 

Και φέρνεις στο νου τα τόσα βράδια.. Πάντα κοιτάς τα αντικείμενα που σας φέρνουν κοντά.. Πάντα διστάζεις.. Ένα κλικ, ήχοι πληκτρολογίου, μία κλήση.. Όπως κάθε βράδυ που θες να πεις τα πάντα.. Άραγε χωράνε όλα στο πάντα; Αρκεί; Και δεν λες τίποτα.. Και αφήνεσαι στο να νομίζει ότι δεν λες τίποτα και να σε θρέφει αυτό.. 

Είναι οι στιγμές που θες να τρέξεις κοντά της.. Να την αρπάξεις.. Να την φιλήσεις.. Να μην αφήσεις το παραμικρό να εμποδίσει την δική σας ένωση.. Να μείνεις εκεί.. Να αφεθείς.. Να νιώσεις ότι σε αγγίζει σε σημεία που δεν φτάνουν τα άκρα της.. Να της μιλήσεις γαμώτο.. 

Για αυτά που έχεις στο μυαλό.. Για τις φαντασίες σου.. Για τους παραλογισμούς σου.. Για το φόβο μην φύγει.. Για σένα.. Για αυτήν και όσα δεν σου λέει.. Για την ανάγκη σου να την βλέπεις, να την νιώθεις, να την ακούς... 

Και θα αρχίσεις να γράφεις.. Γιατί; 

[...]Εκτός από τον συγγραφέα είναι μοναχικός και ο αναγνώστης. Αυτός που γράφει σπάει τη σιωπή του και τη στιγμή που διαβάζεται αποκτά παρέα. Αντίθετα, αυτός που διαβάζει παύει να μιλά, γιατί διαφορετικά δεν μπορεί να αφεθεί σε αυτό που του λένε. Είναι σχεδόν σπαρακτικό να αφήνεσαι στην έκφραση του άλλου, επειδή δεν έχεις την ευχέρεια ή την ευκαιρία να εκφραστείς. [...]

Και την σκλαβώνεις έτσι.. Της κλέβεις επιτηδευμένα στιγμές.. Στιγμές που θα μείνει σιωπηλή και θα χαθεί στα γραπτά σου.. Θα τα διαβάσει ξανά.. Θα τα δει ξανά αργότερα.. Κλέβεις τα λεπτά της.. Τον χρόνο της.. Και σε βρίσκει εκεί.. Σε γνωρίζει.. 

Και θες να σε γνωρίσει.. Θες τα πάντα.. Να είσαι η αρχή και το τέλος.. Εγωισμός ή έρωτας; Άραγε μπορεί να μην είναι εγωιστικός ένας έρωτας; Όταν ποθείς τον άλλο τον ποθείς για σένα.. Δεν μοιράζεσαι.. Μόνο το εγώ κυριαρχεί.. Το δικό σου.. Το δικό της.. 

Και θες να μιλήσεις.. Και να της πεις όσα δεν λένε τα γραπτά σου.. Και θες απλά να της αφήσεις 2 λέξεις, μια εικόνα.. Εσένα ολόκληρη.. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου