Κυριακή, 11 Μαρτίου 2012

No place like home...



Ο τίτλος είναι εμπνευσμένος από τους στίχους ενός τραγουδιού... Εδώ.. KATALYST "DAY INTO NIGHT" feat. STEPHANIE MCKAY

Από την πρώτη στιγμή που το άκουσα ήξερα ότι κάτι θα έγραφα.. Κάτι είχε αρχίσει να κινείται μέσα μου.. Σήμερα πήγα στο 14ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ.. Είδα 3 ταινίες μπαμ μπαμ και το απόγευμα θα φύγω σφαίρα και για τέταρτη.... Που κολλάει το τραγούδι με τις ταινίες; Υπομονή... 

Η πρώτη ταινία αφορούσε καταυλισμούς Παλαιστινίων προσφύγων.. Πολύ βαριά για 11 το πρωί.. Μαύρισε η ψυχή μου... Δεν έχω να πω κάτι.. Πρέπει να το δει κάποιος για να καταλάβει πως ζουσαν και ζουν εκεί.. Έχουν γεννηθεί τα παιδιά τους εκεί, έχουν εγγόνια αλλά ακόμη περιμένουν να γυρίσουν στην πατρίδα τους.. Τα χωριά τους.. Τα κτήματα τους.. Σπίτι.. 

Οι άλλες 2 ήταν από μια τηλεοπτική σειρά της ΕΡΤ που αγνοούσα την ύπαρξη της γιατί δεν έχω τηλεόραση σπίτι.. ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΜΕ ΑΞΙΟΣΗΜΕΙΩΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ.. Είχε 2 εκπομπές... Παραθέτω το λινκ από κάτω...

Για το άλλο δεν βρήκα σχετικό λινκ.. Λεγόταν "Αγαπητέ πρόγονε" και αναφερόταν στους απογόνους των ηρώων του 1821... Με όμορφο τρόπο μιλούσε ένας Έλληνας μετανάστης δεύτερης γενιάς στην Αμερική που έφερε το όνομα Κολοκοτρώνης.. Βαρύ... 

Ας τα συνδέσουμε όλα αυτά.. Ποια θεωρεί ο καθένας πατρίδα; Αυτή που αγνοεί αυτόν επιδεικτικά και τα προβλήματα του; Αυτή που ζει; Εκεί που γεννήθηκε; Εκεί που μεγαλώνουν τα παιδιά του; 

Στις 2 ταινίες αυτές φαίνεται μια σκληρή πατρίδα.. Όχι όπως η πρώτη που την νοσταλγούν γιατί τους ξερίζωσαν.. Εδώ έχουμε μια αχάριστη μάνα.. Που γεννάει παιδιά και τα παρατά αριστερά δεξιά.. Παιδιά με μεράκι , όρεξη για διάβασμα και μυαλό κυνηγούν την επιτυχία μέσα από την επιστήμη.. Με αναπηρίες.. Με δυσκολίες.. Μέσα από φυλακές.. Είναι ελεύθεροι γιατί κάνουν αυτό που τους αρέσει.. Αργά ή γρήγορα θα φύγουν.. Δεν αντέχουν την σκλαβιά της μάνας.. 

Ήρωες αντι-τηλεοπτικοί γιατί τα μαθηματικά τα βλέπουν οι περισσότεροι με φόβο.. Μα δεν είχε τίποτα τρομερές εξισώσεις η ταινία.. Την ιστορία τους, την αγωνία τους, την ψυχή τους κατέθεταν.. Γιατί αρνούμαστε να δούμε κατάματα την επιτυχία που έχει άλλο πρόσωπο από το συνηθισμένο και πολύ-προβεβλημένο; Επιτυχία δεν είναι μόνο το glamorous... 

Στην δεύτερη από τις 2 ταινίες έχουμε την αναζήτηση της πραγματικής πατρίδας.. Για τους ξένους είσαι ξένος και για τους δικούς σου είσαι ξένος.. Δεν χωράς πουθενά.. Δεν προσαρμόζεσαι.. Τι κι αν σε λένε Κολοκοτρώνη.. Δεν έχει καμιά σημασία.. 

Φτάνεις να πεις πως πατρίδα είναι ο τόπος που θα σε κάνει να νιώσεις ελεύθερος.. Μπορεί να σου πάρει καιρό μέχρι να βρεις τον τόπο αυτό, θα έχεις όμως βρει ον εαυτό σου και την ανεξαρτησία σου.. Αυτά δεν μπορεί να στα στερήσει κανείς.. 

Ps. Για το απόγευμα... Ολιγαρχία...


Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2012

Top Model



Το είχα αγοράσει τα Χριστούγεννα σε προσφορά του ενός ευρού... Εδώ το λινκ .. Το διάβασα όταν έκανα την γυμναστική μου... Απο το οπισθόφυλλο κιόλας δεν είχα ιδιαίτερα μεγάλες προσδοκίες... Όμως είμαι της άποψης ότι κάθε βιβλίο μπορεί να σου δώσει κάτι.. Ακόμα και το πιο απλοϊκό ή χάλια γραμμένο.. Αναπτύσσεις κριτήρια.. 

Σαν ανάγνωσμα είναι εντελώς φλατ.. Δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο ούτε ο τρόπος γραφής.. Αδιάφορος.. Τι μου έκανε εντύπωση; Η ιστορία... Είναι 2 κοπέλες φίλες κολλητές και θέλουν αν γίνουν τοπ μόντελς.. Αφιερώνουν όλη τους την μέρα, όλο τους το χρόνο, την ζωή, την διάθεση τα πάντα στο να προσπαθήσουν να μάθουν όλα τα κουτσομπολιά της showbiz... 

Διαβάζουν και ακούν τα πάντα που πλέον μιλάνε για τις διασημότητες λες και είναι κολλητοί τους.. Έχουν μάθει τόσα πολλά που ακόμα αναπτύσσουν και υποτιθέμενες έχθρες με διάφορες διασημότητες.. Πόσο αληθινό είναι αυτό; Αναρωτήθηκα.. 

Και δεν έχει άδικο το βιβλίο.. Ίσως φταίει η εφηβική τους ηλικία..Ίσως αυτό τους παρέχει και κάποια ελαφρυντικά.. Όταν όμως αυτό γίνεται τρόπος ζωής και αργότερα; Στα 20, στα 30, στα 50... 

Όταν η ζωή σου είναι οι ζωές των άλλων.. Και όχι των άλλων γνωστών σου, αλλά των άλλων παντελώς άγνωστων που μέσα από τα ΜΜΕ σου δημιουργείται η ψευδαίσθηση της οικειότητας.. Πόσο επικίνδυνο είναι; 

Έτσι αρχίζεις και συμπάσχεις.. Στεναχωριέσαι όταν χωρίζουν, όταν αρρωσταίνουν... Χαίρεσαι όταν παντρεύονται και όταν κάνουν παιδιά κοκ... Για τα δικά σου όμως χαίρεσαι; Τα βλέπεις; Τα αντιλαμβάνεσαι; Καταλαβαίνεις τι συμβαίνει γύρω σου; 

Κάπως έτσι, χαμένη μέσα σε αυτόν το φαντασιακό μικρόκοσμο απαρνιέσαι την πραγματικότητα.. Ζεις κάπου εκτός.. Ό,τι συμβαίνει δεν είναι δικό σου λάθος.. Οι άλλοι φταίνε.. Εσύ είσαι εντάξει.. Τα κάνεις όλα καλά.. 

Θα γκρινιάξεις όσο δεν πάει.. Θα ρίξεις όλο το φταίξιμο στον διπλανό... Θα φωνάξεις.. Θα βρίσεις.. Μετά θα ανοίξεις την τηλεόραση και θα είσαι πανευτυχής.. Εκεί κάπου χαμένη στην δική τους λάμψη...