Κυριακή, 1 Ιουλίου 2012

Τέτοιες μέρες...

Πάντα ένα τραγουδάκι πρώτα. .Panama Cardoon- Moliendo Cafe...

Πέρασαν 3 μήνες από το τελευταίο μου ποστ.. Δεν είναι ότι δεν είχα έμπνευση για να γράψω κάτι.. Απλά δεν βοηθούσε η καθημερινότητα.. Ίσως αν το ζόριζα να γράφω να ένιωθα κάπως καλύτερα.. Δεν πειράζει.. Ένα διάλειμμα πάντα χρειάζεται.. Ποτέ δεν είναι αργά.. 

Τόσο τρέξιμο και χάσιμο που δεν πρόλαβα να αγοράσω και να διαβάσω το τελευταίο βιβλίο της Μάρως..  Κυριακή απόγευμα στη Βιέννη ... 

Ούτε για τις βιβλιοαγορές του Πάσχα έγραψα.. Τα διάβασα μεν δεν με ενθουσίασαν δε.. 

Και κάπως έτσι πέρασαν οι μήνες.. Διάβασμα.. Σχολή.. Άγχος.. Νευρα.. Όμορφες στιγμές.. Πολλές ιστορίες στο μυαλό μου.. Ίσως τώρα που τελειώσουν όλα να τις βάλω σε τάξη και παρέα με μια μπύρα στο μπαλκόνι να τις μοιραστώ.. 

Μ'αρέσει να κοιτώ πίσω και να κάνω ανασκοπήσεις.. Όχι να μιζεριάζω.. Να δω σε τι έγινα καλύτερη, τι πέτυχα, τι κέρδισα, τι έχασα, τι δεν έκανα... 

Τέτοιες μέρες που λες πέρσι έδινα το τελευταίο μάθημα για το πτυχίο.. Τέτοιες μέρες φέτος δίνω τα τελευταία του μεταπτυχιακού.. 

Τέτοιες μέρες πέρσι κρατούσα άτομα δίπλα μου για να μπορώ να έχω κάτι.. Δεν παραδέχεσαι εύκολα το τέλος.. Τέτοιες μέρες φέτος ξεπερνάω τον εαυτό μου χωρίς προσπάθεια και σκέψη αλλά με τρομάζω και γίνομαι απόμακρη.. 

Άραγε πόσα κλικ καλύτεροι μπορούμε να γίνουμε; Πόσες παράλληλες ιστορίες χωράνε; Έγινες καλύτερη; Βρήκες κάτι να σε κρατάει; Να σε κάνει να ζεις και όχι απλά να επιβιώνεις; Πως μπορείς ρε γμτ να κάνεις άλματα χωρίς να φοβάσαι ότι θα τσακιστείς; Μπορεί να σε σταματήσει ένας φαινόμενος τοίχος; Πως τον γκρεμίζεις; Παίρνεις φόρα και τρέχεις κατά πάνω του;  

Να σημειώσω 2 όμορφα πράγματα.. Ένα λατρεμένο και απρόσμενο δώρο γενεθλίων και το πρωτο Gay Pride στη Θεσσαλονίκη.. 

Το πρώτο μου έδειξε τι έχω.. Χωρίς παραπάνω.. Το δεύτερο με συγκίνησε.. Κόσμος στο δρόμο, να αγκαλιάζεται, να φιλιέται.. Χωρίς ντροπή.. Περήφανα.. Και όλα αυτά ξεκίνησαν από 20 άτομα σε μια συνέλευση στο Στέκι μεταναστών και έγιναν 3000 άτομα στο κέντρο της πόλης..

Ένα έμεινε ίδιο με πέρσι.. Η μοναξιά του ανθρώπου που επιλέγει να μην έχει.. Είναι στιγμές που όντως δεν το αντέχω ενώ άλλες το απολαμβάνω.. Ίσως καθώς περνάνε τα χρόνια να το διασκεδάζω περισσότερο.. Ως τότε θα βρω χρόνο και τρόπο να πλέξω ξανά τις ιστορίες μου...

Καλό μας μήνα...!  

2 σχόλια:

  1. καλο σου μηνα,
    να 'σαι καλα :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ένα θα σου πω: Είναι καλοκαίρι. Φόρα μαγιό, πάρε βιβλίο και πήγαινε παραλία. Έχει και κάτι μελτεμάκια μούρλια. Θα σε χτυπήσει ο αέρας, θα σε δροσίσει η θάλασσα, θα σε τσουρουφλίσει ο ήλιος. Βουρ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή