Κυριακή, 19 Αυγούστου 2012

Βράδυ Αυγούστου στην πόλη...


Καθισμένη στην παραλία ανοίγω το Moleskine να γράψω μετά από καιρό. Στις προηγούμενες σελίδες τα γράμματα σου και μια ζωγραφιά από την πρώτη εκδρομή. Χαμογελάω.

Πάμε από την αρχή...

Το απόγευμα το σπίτι στένευε επικίνδυνα.Άκουσα φωνές από πάνω.Το ζευγάρι μάλωνε. Αυτή μητέρα εδώ και ένα χρόνο, αυτός της φώναζε πως κάθεται όλη μέρα στον καναπέ.Μπήκα μέσα.

Συνομιλώ με φίλη και αποφασίζω να κατέβω στην παραλία. Μουσική στο μυαλό αυτό το τραγούδι.Ακούω τις φωνές της πόλης.Όμορφες.Αγοράζω καπνό και μπύρα. Τρέχω στο σημείο εκεί στο λιμάνι...

«Αγάπη μου», ακούω. Γυρνάω,δεν ήταν για μένα.Φυσάει. Όχι τόσο πολύ ώστε να φέρει στα αυτιά μου τα λόγια σου. 

Φτάνω στην παραλία. Φυσάει. Πρώτη ρουφηξιά , πρώτη γουλιά.Κόσμος.Ένα παιδί παίζει φυσαρμόνικα.Ζευγάρια.Οικογένειες. Κάποιοι μόνοι , σαν και μένα. Κορμιά μαυρισμένα. Το καλοκαίρι άφησε τα σημάδια του.

Συντροφιά στο μυαλό μου έχω τον αγαπημένο μου συνδυασμό. Βαμβουνάκη και Κieslowski. 

Κυριακή Απόγευμα στη Βιέννη.Για άλλη μια φορά αναλύει και συνδυάζει υπέροχα τους «μεγάλους». Αναφέρεται συχνά στην παιδική ηλικία και το πως επηρεάζει την ενήλικη ζωή.Πάντα θεωρούσα πως αυτό είναι μια δικαιολογία. Κάποιες φορές όμως είναι αλήθεια. Άραγε ο πανικός της εγκατάλειψης μας έχει σχέση με το πως μας τιμωρούσαν; Ρωτώ.  Ένα παιδί έξω από το σπίτι το βράδυ. Γιατί; Τι κερδίζει; Χάνει πάντως πόντους στην ενηλικίωση του.

Δεκάλογος, η 7η.Δεν κοίταξα σε ποια εντολή αναφερόταν. Μια μάνα για να προφυλάξει την κόρη της, δηλώνει το παιδί της κόρης ως δικό της. Της στερεί όμως την μητρότητα.Είναι αδελφές.Καμία επαφή.Η βιολογική μητέρα σπάει,το κλέβει.Άραγε κλέβεις κάτι που είναι ήδη δικό σου; Αναρωτιέται. Ποια έκλεψε πραγματικά; Το τέλος θα το αφήσω για όποιον την δει.

Έρχομαι πάλι στην παραλία. Δίπλα σ' ένα φως γράφω. Ηρεμώ και φεύγω. Ταξιδεύω στη διαδρομή που δεν έκανα φέτος. Στο λιμάνι που δεν είδα. Άραγε είναι η δική μου τιμωρία για το πριν; Ή μήπως η τιμωρία για το τώρα που δεν είχα τα εφόδια να είναι καλύτερο; Όχι χρηματικά, πνευματικά.

Αναρωτιέμαι και κάτι ακόμα. Ο άνθρωπος που εμπιστεύεσαι το μεγαλύτερο σου μυστικό-φόβο είναι άραγε ο άνθρωπος της ζωής σου; Η ευκολία που το έκανες τι δείχνει; Την απάντηση την ξέρω. Τρομάζει. Είμαι έτοιμη; Είμαι ικανή; Το αξίζω άραγε; Μα τόσο εύκολα πια;

Η Μάρω είχε γράψει στο «Οι παλιές αγάπες πάνε στον Παράδεισο»: 

«Ό,τι αξίζει πονάει και είναι δύσκολο...»

Σε άλλο κείμενο είχα γράψει πως ό,τι αξίζει ούτε πονάει ούτε είναι δύσκολο. Έρχεται όταν είσαι έτοιμος να το δεις και τα κάνει όλα τόσο απλά, τόσο φυσιολογικά. Όταν το ζεις το πιστεύεις; Γιατί το κάνεις δύσκολο; Ας αφεθείς.. Λέω σ'εμένα.

Τελευταίο τσιγάρο,τελευταία γουλιά. Μια βόλτα από 'κει που κάποτε έτρεμα. Ο ίδιος αέρας που σε αγγίζει, αγγίζει και 'μενα.

Είναι το άγγιγμα μου... 
Είναι το άγγιγμα σου...