Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2015

3 χρόνια μετά...

Πέρασαν 3 χρόνια μετά την τελευταία ανάρτηση. Χάθηκα στο χρόνο. Εγώ, ο εαυτός μου, οι γύρω μου, τα αγαπημένα μου. Βρίσκομαι όμως στο σημείο που ήμουν και πριν 3 χρόνια.. Λίγο πιο ψηλά. Κοιτώ την ίδια γειτονιά και ένα συννεφιασμένο ουρανό. Γύρισα εδώ που μ' αρέσει μετά από μία σύντομη βόλτα σε μία γειτονιά που όσο κι αν προσπάθησα να αγαπήσω δεν με κράτησε. 

Η Αθανασία (γράφω το όνομα της γιατί ελπίζω να το δει κάπου και να τη βρω ξανά) κάποτε μου είχε πει πως γράφω γιατί αγάπησα και πληγώθηκα. Κάπως έτσι ξεκίνησα λοιπόν να γράφω. Πληγωμένα και ερωτιάρικα. Σταμάτησα γιατί με ρούφηξε η κατάρα των μπλογκερς. Δεν έγραφα πια γιατί και για ό,τι ένιωθα αλλά για να με διαβάσουν και να παίξουμε με τα σχόλια. Είχα σταματήσει να νιώθω την ανακούφιση της τελευταίας τελείας. Αντίθετα ένιωθα το άγχος για το τι θα έρθει μετά. Ποιος θα το δει; Τι θα πει για αυτό; Αυτός που θέλω θα το διαβάσει; Θα καταλάβει; 

Σταμάτησα και για έναν ακόμη λόγο. Με ρούφηξε η "δουλειά" του μεταπτυχιακού - διδακτορικού πλέον και η προσωπική ζωή. Εκεί έχασα κάθε ισορροπία. Μία σχέση προσωπική επώδυνη στα σημεία της, 10-12 ώρες δουλειάς και κανένας χρόνος για τον εαυτό σου. Δεν θέλει πολύ να περάσει ο χρόνος. Δε σε ρωτά, κυλά. Εσύ μετά αναρωτιέσαι για το χαμένο χρόνο.

Πολλοί και πολλές χάθηκαν. Φίλοι πλέον ελάχιστοι. Ίσως και κανένας. Δύσκολο να σε βλέπουν να προχωράς και να χαίρονται μαζί σου. Μία πολύ τραυματική εμπειρία Χριστουγέννων την οποίο θα αφήσω εκτός αυτού του μπλογκ. Μία απαραίτητη ανασύνταξη και ανασυγκρότηση. Μία ανασκόπηση. Από αυτά τα μελοδραματικά που τόσο αγάπησα στη Μάρω (Βαμβουνάκη) και τόσο μ' αρέσει να πλάθω.

Ας έρθω στο τώρα. Στο μπαλκόνι μου, στην πιο όμορφη γειτονιά της πόλης. Αυτή που έμαθα και εσένα να αγαπάς. Βαρύς ουρανός. Βρέξε να φύγουν τα ποτάμια και από εμένα. Να σε βλέπω να συμπάσχεις. Να στάζεις. Να χτυπιέσαι για μένα γιατί πια δεν θέλω να το κάνω εγώ.

Θέλω να είμαι αυτό που ήμουν πριν. Με την μπύρα μου παρέα, το λαπτοπ και το μπλογκ. Να πάρω το moleskine που έχω στο ντουλάπι, ένα στυλό και να γράφω για ό,τι βλέπω. Να ζω και να βλέπω εσένα στα πάντα χωρίς να ζω από εσένα. Να είμαι αυτό που γνώρισες και ερωτεύτηκες. 

Διάβασα ξανά τις τελευταίες αναρτήσεις μου. Που πήγα; Που ήμουν; Γιατί; Δεν έχει σημασία το γιατί λέει η φωνή στο κεφάλι μου. Βρες το μου λέει. Αυτό σκεφτόμουν όταν περπάταγα μόνη στην πόλη σήμερα. Θα τα βρω και θα γίνω όπως πριν.

Η Μάρω έχει γράψει πως δεν γίνεται να είσαι ο ίδιος μετά το πέρας ενός ατόμου από τη ζωή σου. Έχεις πάρει πράγματα. Δεν θα γίνω ίδια λοιπόν. Θα γίνω καλύτερη γιατί θα περιέχω και δικά σου κομμάτια. Τα καλά δικά σου. Για να θέλεις ξανά και να θέλουμε μαζί. Για να φύγουν αυτά τα βαρίδια και η σκόνη.

Θα σου γράφω τις σκέψεις μου αγαπητό ημερολόγιο, για εμένα. Για να ζήσω ξανά την κάθε στιγμή και να δω πέρα από τη δουλειά και τη μιζέρια. Θα σου γράψω για αυτά που διαβάζω και βλέπω. Για αυτά που ακούω και αυτά που ζω. Θα σου γράψω για μένα για να γίνω αυτή που θέλω ξανά.

Ps. Παγκόσμια Ημέρα coming out σήμερα. Κάνε ένα καλό στον εαυτό σου και βγες από τη ντουλάπα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου