Σάββατο, 17 Οκτωβρίου 2015

My name is Earl

Σάββατο πρωί. Καφές, τραγούδι και μία υπέροχη συννεφιά. Χθες τελείωσα τη σειρά του τίτλου (My name is Earl) η οποία ουσιαστικά δεν τελείωσε ποτέ μιας και στο τελευταίο επεισόδιο έγραφε πως συνεχίζεται. Ας είναι, και έτσι ημιτελής σε βάζει σε σκέψεις. Η σειρά αφορά έναν τύπο, τον Earl, ο οποίος ήταν απατεωνάκος. Ε, μια μέρα λοιπόν τον χτυπά ένα αμάξι ενώ έχει κερδίσει το ξυστό και πιστεύει ότι δεν μπορεί να του συμβεί τίποτα καλό γιατί έχει επιβαρύνει το κάρμα του. Έτσι ξεκινούν όλα, φτιάχνει μία λίστα και προσπαθεί να επανορθώσει για ό,τι κακό έχει κάνει σε άλλους. Προσθέστε σε αυτό και όλη την απαραίτητη αμερικανιά και να ένα σίριαλ! Νομίζω ότι έχει μεταφερθεί και στην ελληνική τηλεόραση αλλά δεν γνωρίζω κάτι παραπάνω. 

Τι ρόλο άραγε παίζει το παρελθόν στο παρόν μας;  Για να φτάσεις να ανατρέχεις στα παλιά σημαίνει πως κάτι δεν πάει καλά στο τώρα, πιθανότατα. Το νιώθεις σαν τιμωρία, σαν ένα βαρίδιο, σαν κάτι για το οποίο πρέπει να πληρώσεις. Και ας βρούμε κάποιον που πληγώσαμε ή δεν φερθήκαμε σωστά παλαιότερα. Ποιος το ορίζει αυτό; Εμείς. Γνωρίζουμε την άλλη πλευρά; Κι αν τελικά δεν ήταν άσχημο αυτό που κάναμε; Αν οδήγησε σε κάτι πιο όμορφο; Όπως λένε πολλοί, πως θα ήταν ο κόσμος εάν..... Ή πως θα είχε εξελιχθεί η ιστορία αν άλλαζε κάτι μικρό...

Το ότι φέρεσαι σα μαλάκας ορισμένες φορές, δε σε κάνει λιγότερο μαλάκα το να γυρίσεις πίσω και να πεις επανορθώνω. Πόσο εγωιστικό ακούγεται αυτό; Κάνω λάθος, γυρνάω κάποια στιγμή που επιλέγω εγώ, για να το διορθώσω. Τότε σου λέει ο άλλος "Κοίτα φίλε, τελικά δε μου έκανες και τόσο κακό. Ίσως χρειαζόταν να γίνει κι αυτό". Και μένεις χωρίς σκοπό.

Ας δούμε και μία άλλη διάσταση. Πόσες φορές νομίζουμε ότι έχουμε κάνει τόσο καλό σε κάποιο άτομο; Τελικά όμως τι κάναμε; Ξέρουμε; Γυρίσαμε να ρωτήσουμε αν όντως ήταν καλό ή εξελίχθηκε σε κάτι άσχημο;  

Άνθρωποι πάνε και έρχονται στη ζωή μας. Δε θα πω το κλασσικό ότι σημασία έχει αυτός που μένει αλλά αυτοί που η σχέση μας ήταν τίμια και ειλικρινής. Τη στιγμή που το ζεις, να το ζεις, χωρίς πίσω από αυτό να κρύβεται η κόλαση η ίδια. Δε χρειάζεται να γυρίσεις ξανά και να ψάχνεσαι για το παρελθόν. Αυτό φεύγει, γερνά μαζί με σένα και τον πλανήτη όπου ζεις. Η στιγμή μετρά. 

Είναι η στιγμή που θες να πεις κάτι όμορφο στο τηλέφωνο αλλά δεν το έκανες ποτέ. Η στιγμή που θες να ζητήσεις να βγεις για μία βόλτα. Η στιγμή να ζητήσεις συγγνώμη αμέσως μετά την πράξη σου. Η στιγμή, οι στιγμές, όλα αυτά που χάνονται μόλις ο δείκτης κουνηθεί και γίνουν παρελθόν.

Γιατί να το κάνεις μετά από χρόνια; Κάλλιο αργά παρά ποτέ; Κι αν δεν υπάρχει πια η ευκαιρία;

1 σχόλιο:

  1. Στην ελληνική τηλεόραση έπαιξε τη σεζόν 2011-2012, αν δεν κάνω λάθος, με τον τίτλο "Με λένε Βαγγέλη"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή