Τρίτη, 15 Μαρτίου 2016

Cinema Clean Monday!

Τσουπ! άλλο ένα 3ήμερο. Και τι ωραίο. Μες τη βροχή και την κακοκαιρία. Καιρού μη θέλοντος για περαιτέρω εξερευνήσεις καταλήξαμε στις ακόλουθες ταινίες....

Ξεκινάμε με τη φετινή νικητήρια ταινία των Όσκαρ. Ιστορία δύσκολη από όπου κι αν την κοιτάξεις. Μ'άρεσε το θέμα αλλά σα να μου έλειπε κάτι στο σύνολο. Βέβαια τι να πρωτοδείξεις σε δύο ώρες. Από την άλλη δεν ήταν και ντοκιμαντέρ αλλά ταινία, οπότε θέλει το κατιτίς της. Ας είναι.. Στο τέλος δεν την αποφύγαμε την Αμερικανιά πάντως.. 

Έπειτα από την ανακάλυψη των Gravitational Waves (όχι δικής μου προφανώς!!!) και λόγω επιστημονικής διαστροφής ήθελα να δω την εν λόγω ταινία. Το κακό είναι πως ήξερα ότι στην ταινία παίζει μία μαύρη τρύπα οπότε από την αρχή κατάλαβα τι ήταν το φάντασμα που στο δωμάτιο της μικρής. Το αποτέλεσμα ήταν να περιμένω 2 ώρες σχεδόν για να επιβεβαιωθώ. Εντάξει δεν πέρασαν και άσχημα.. 

Μ'άρεσε το όλο θέμα με τη μαζική μετακόμιση. Λίγο ξεφύγαμε με τις βουτιές στη μαύρη τρύπα αλλά ας είναι.. Έλειπε βέβαια το tardis και ο Dr. Who αλλά αυτά είναι από άλλη σειρά.

Αααα! Να μη ξεχάσω. Κάπου στα μισά σχεδόν εμφανίζεται το τεκνό (βλέπε Matt Damon). Ανακουφίζεσαι, λες ωραίο παιδί, αντέ καλούτσικος πλανήτης φαίνεται ας αράξουμε.. Αμ δε.. Τον πιάνει που λες η μαλακία και αρχίζει τις ηλιθιότητες.. Γιατί αγόρι μου???? Γιατί??? 

Τελοσπάντων.. Το τέλος ήταν.. ήταν... ήταν... Δε μ'άρεσε.. Τραβηγμένο από τα μαλλιά έως εκεί που δεν πάει.. Αφού περίμενα να εμφανιστούν και οι Cylons να αρχίσουν να κυνηγάνε τον κόσμο!! 

Ένας λόγος που είδαμε την ταινία ήταν για να ξεβρωμίσει το όνομα του Matt. Ο άλλος ήταν γιατί απλά θέλαμε να ξεφύγουμε από τα Γήινα.. 
Εξαιρετικότατη ταινία. Πολύ γέλιο για ταινία που δείχνει έναν τύπο μόνο στον Άρη να ψάχνεται.. Σαφέστατο το μήνυμα που περνάει.. Αντί να μιζεριάσεις επειδή σε ξέχασαν στον Άρη και όλοι σε θεωρούν πεθαμένο, ζήσε σα να σου ανήκει ο πλανήτης, βάλε ντίσκο και groove it!!! Αν είχε και λαδάκι για να τηγανίσει τις πατάτες θα ήταν σούπερ! 

Για το τελευταίο βράδυ αφήσαμε τις δύο πιο "σοβαρές" ταινίες. Οι Σουφραζέτες ήταν οι γυναίκες στη Βρετανία οι οποίες μέσα από αγώνες ζητούσαν ίσα δικαιώματα. Ταινία εποχής. Είμαστε περίπου στο 1912. Πολύ όμορφο θέμα και πάλι. Παρ' όλα αυτά το θέμα δεν αναδείχτηκε όπως έπρεπε από την ταινία. Άνευρη σε καίρια σημεία, με τις σκηνές εντάσεων χλιαρότατες. Εμφανίστηκε και μια Meryl Streep με british accent αλλά δε σώζει την κατάσταση. Χρειαζόμασταν κάτι καλύτερο για αυτές τις γυναίκες.

Και φτάνουμε στην τελευταία ταινία αλλά και έκπληξη του 3ημέρου. Loreak σημαίνει λουλούδια και όλη η ταινία βασίζεται σε μπουκέτα λουλουδιών... 

Ξαφνικά μία γυναίκα αρχίζει να λαμβάνει λουλούδια από άγνωστο αποστολέα. Η κίνηση αυτή κλονίζει τον γάμο της, μπλέκεται με μία άλλη οικογένεια και στο τέλος όλοι και όλα παίρνουν τη θέση τους. Εξαιρετικά εσωτερική και γυναικεία ταινία με πολλαπλές ερμηνείες των συμβάντων. 

Θα μείνω μόνο στην εξής στιχομυθία:
"- Οι νεκροί, είναι νεκροί.
 - Ναι, ειδικά όταν τους ξεχνάμε."

Στο τέλος η ειρωνεία. Ποια ξέχασε; Ποια ανέλαβε το ρόλο της; Ποια βγήκε από την άρνηση; Ποια είδε την πραγματικότητα.. 

Να σημειώσουμε πως η γλώσσα της ταινίας είναι τα Βάσκικα με σαφείς πολιτικούς υπαινιγμούς στο έργο. 

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Σάββατο βράδυ... (Ι)

Ξημερώνει Κυριακή...  

Στο σπίτι μόνη μέχρι αργά. Μουσικές. Όλων των ειδών, όλων των διαθέσεων. Ελάχιστος φωτισμός. Αλκοόλ. Μόνο μουσική. Άκαπνη. Σκέφτεσαι. Τι θα γινόταν εάν δεν; Γιατί δεν έκανες το βήμα; Πως νιώθεις; Γιατί το νιώθεις; Αύριο; Τι θα κάνεις; Τι έγινε πριν όμως; 

Ξεκινάς από το σπίτι αργά το απόγευμα. Έχεις φορτωθεί μια περίεργη εβδομάδα και μία ακόμα πιο περίεργη ευθύνη. Από το πρωί κυνηγούσες την ώρα. Στο νήμα πρόλαβες να είσαι συνεπής. Φτάνεις. Τη βλέπεις. Σε χαιρετά, σε φιλά, όπως όλες. Βυθίζεσαι στο ρόλο σου.

Όταν ο ορισμένος σου ρόλος τελειώνει θες αλκοόλ. Κάτι να το ξεβγάλεις από μέσα σου. Κάθεσαι και παρατηρείς. Κόσμος. Σαματάς. Διάφορες. Κουβέντες μισές, πεταμένες. Λόγια λειψά, ορφανά, άσκοπα. Χάνεσαι σε αυτά μέχρι τι στιγμή που έρχεται δίπλα σου. 

Συζητάς, πίνεις, καπνίζεις. Μόνο μ' αυτήν. Οι άλλοι μιλούν χωρίς να τους ακούς. Έχεις φύγει. Είστε δύο μόνο. 

Ακούς πρώτα. Τι θέλει; 
Παρατηρείς. Πως κάθεται έτσι; 
Χαλαρώνεις. Τι θέλει να σου πει;
Μιλάς και συ. Τι της λες;

Φέρνει τη συζήτηση σε άλλο πρόσωπο, κοντινό σου. Αποφεύγεις να απαντήσεις. Αλλάζεις θέμα. Παρατηρείς το σώμα της. Δεν είναι τυχαίο. Κάτι θέλει να σου πει. Θες να την αγγίξεις. Όχι, είναι νωρίς. Όχι, έχει κόσμο. Όχι, δεν πρέπει.

Αλκοόλ.. Κι άλλο. Στο βάθος συζητούν κάτι σημαντικό. Δεν ακούς τίποτα. Μόνο αυτήν. Η ώρα περνά δεν κοιτάς πλέον το ρολόι. Δε σε νοιάζει τι ώρα είναι. Δε θες να τελειώσει. Θες να μείνεις εκεί μέχρι το πρωί, μέχρι αύριο, μέχρι πάντα. Δε το λες.

Μιμείσαι το σώμα της. Αντιγράφεις τις κινήσεις της. Απαντάς σε αυτό που σου λέει. Το καταλαβαίνει; Καταφέρνεις να μιλήσεις την ίδια γλώσσα; 

Η παρέα σκορπάει. Περιμένεις απλά να φύγει. Ξεκινάτε μαζί για μία τελευταία βόλτα. Απρόσμενο. Σκέφτεσαι πως μπορεί και να γίνει κάτι. Το βλέπεις ότι θέλει. Δε γίνεται να είναι στην φαντασία σου. 

Περπατάτε στη πόλη μεσάνυχτα. Περνάτε από στέκια παλιά, φοιτητικά. Λόγια, λόγια, λόγια.. Τόσα κοινά. Ανοίγεσαι. Ανοίγεται. Ο κόσμος στο δρόμο αραιώνει. Όσο ανεβαίνετε ψηλότερα τόσο λιγότεροι. Μπορείς να κάνεις κάτι. Δεν τολμάς. Σε προσέχει. Το βλέπεις. Δεν τολμά ούτε αυτή. 

Ξανά η κουβέντα στην άλλη. Σα να υπενθυμίζει στον εαυτό της την κόκκινη γραμμή. Την άλλη. Πάντα την αναφέρει όταν νιώθει πως αφήνεται. Το παρατηρείς. Δεν απαντάς. Το βάζεις στην άκρη. 

Σε αγγίζει. Τυχαία. Για ασήμαντη αφορμή και σε σημείο απόμερο. Θες να σταματήσεις. Να την αρπάξεις. Όσο σου μιλάει για αυτήν να την κρατάς. Δεν θέλεις άλλη απόσταση. Φτάνει. Δε το κάνεις. Δεν αντιδράς. Σαν να μην έγινε. 

Φτάνετε στο τέλος του προορισμού. Είναι το σπίτι της. Σταματάτε. Μιλάτε για κάτι ασήμαντο. Καμιά δεν αναφέρεται στην ουσία. Το νιώθεις να σε κατακλύζει. Περιμένεις από αυτήν. Ανοίγει την πόρτα. Θες να μπεις και συ. Περιμένεις να σε καλέσει αλλά ξέρεις πως δε θα το κάνει. Δε λες τίποτα. Καληνύχτα, με τη γεύση από τα χείλη της, χωρίς φιλί.


Έχεις υποσχεθεί να στείλεις κάτι. Μικρό και ασήμαντο. Το κάνεις την άλλη μέρα. Δεν απάντησε ποτέ...

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2016

Σινεφίλ βραδιές...


Ξεκινάν οι μέρες που κάποιοι τις λέν' γιορτές. Ξέχασες να τις ονομάσεις τα τελευταία χρόνια. Και συ και οι άλλοι. Φέτος θα 'ναι αλλιώς; Σκέφτεσαι αθόρυβα. Τι θα αλλάξει; Τι θα μείνει απέξω; Τι θα μείνει μέσα; Γιατί έγιναν όλα; Πως; Πότε; Αν,..; Ίσως όμως,..;

Σταματάς τις ερωτήσεις. Δεν υπάρχει τίποτα. Κάποιοι λίγοι, και ο κινηματογράφος για να σε ξεπλύνει. Δε θα μπει τίποτα ανάμεσα σε αυτά. Ξεκινάς...

Με παρέα ξεκινάει η πρώτη βραδιά. Νορβηγία, τσουνάμι, κατολίσθηση! Δράση χωρίς τη Χολιγουντιανή εκδοχή.. Με πολύ πρόλογο. Όμορφο τοπίο. Αυτά.

Το άκουγες συνεχώς στο ραδιόφωνο. Πανικός. Η περιγραφή καταπληκτική. Οι προσδοκίες μεγάλες. Όχι τόσο ατμοσφαιρική όσο την παρουσιάζουν.. Υπάρχουν και καλύτερες. Μάλλον το βιβλίο αδικήθηκε. Παρ' όλα αυτά η Cate Blanchett ήταν καταπληκτική.

Μετά από προτροπή το συγκεκριμένο animation. Πολύ όμορφο και αρκετά μελετημένο. Τι είναι αυτό άραγε που μας ελέγχει; Η Χαρά ή η Λύπη; Από τι έχουμε αναμνήσεις; Από τα χαρούμενα ή τα λυπημένα; Πως σχετίζονται αυτά τα δύο; Να και ένα Bonus video... 

Ξανά μία βόλτα στον Ευρωπαϊκό κινηματογράφο.. Πολωνία, μία καλόγρια που δεν γνωρίζει τίποτα για την καταγωγή της. Ασπρόμαυρη. Περίεργη. Δυνατή.

Πάμε πάλι στα Αμερικάνικα, και τι Αμερικάνικα!! Μία Ιρλανδή ερωτεύεται ένα Ιταλό! Μετά όμως της προξενεύουν και ένα δικό τους. Τι θα διαλέξει;;; Όπως λέγανε και στις διαφημίσεις. Welcome to the United States, Ma'am! Και η βραδιά κύλησε πολύ όμορφα...

Πάμε πάλι Ευρώπη. Βρισκόμαστε στην Αμπχαζία η οποία διεκδικείται από τους Γεωργιανούς και τους Ρώσους. Προφανώς η κατάσταση είναι περισσότερο περίπλοκη από αυτή την πρόταση. Παρ' όλα αυτά η ταινία δείχνει τον παραλογισμό του πολέμου. Πως δύο εχθροί κατάφεραν να συμβιώσουν και να νιώσουν ανθρώπινα. Πολύ δυνατή ταινία.. Must see.

Και συνεχίζοντας τα ανάλαφρα περνάμε στον Αστακό του Λάνθιμου. Είναι σαν να είδε ένα όνειρο με έναν διαφορετικό κόσμο και το αποτύπωσε. Στο κόσμο αυτό δεν επιτρέπεται να είσαι μόνος. Πρέπει να είσαι ζευγάρι. Αν δεν είσαι ζευγάρι πηγαίνεις σε ένα ειδικό ξενοδοχείο όπου προσπαθείς να βρεις το άλλο σου μισό. Έχεις 45 μέρες και δύο επιλογές. Να το καταφέρεις και να βγεις ζευγαρωμένος ή να μη το καταφέρεις και να διαλέξεις σε ποιο ζώο θα "μεταμορφωθείς" για να συνεχίσεις τη ζωή σου. Υπάρχει και μία τρίτη επαναστατική οδός. Να δραπετεύσεις από το κατεστημένο και να ζήσεις μία μοναχική ζωή στο δάσος. Πως όμως είσαι ελεύθερος σε μία δήθεν "επαναστατική δράση" όταν σου θέτουν κ αυτοί κανόνες; Θες να ξεφύγεις από το ένα και εντάσσεσαι στο άλλο. Όπου κι αν πας σε ακολουθούν κανόνες. Η καλύτερη του ταινία μαζί με τον Κυνόδοντα..

Μία λέξη μόνο. Γιατί; 

Αφού μας έπεσαν βαριά όλα τα άλλα είπαμε να χαρούμε λίγο με τη ροκ σταρ. Μία ροκού μάνα που τα παρατάει όλα και τρέχει με τη μπάντα της. Ανάλαφρο, χαζούλι με ροκ διάθεση (μάλλον ποπ). Ένα σημείο μόνο.. Πόσο χειριστική ήταν η "μητριά" που ανέλαβε τα παιδιά; Μπορείς να το δεις ή θα πεις ότι έκανε το καθήκον της; Της το ζήτησε κανείς;

Πάμε Αργεντινή; Μία εξωφρενικά ευφυής ταινία. Ευχαριστούμε Α. που μας την πρότεινες! Λοιπόν, έχουμε και λέμε, 6 ιστορίες πολύ ανθρώπινες και παρανοϊκές! Όλοι μπορεί να έχουμε βρεθεί σε κάποια από αυτές τις θέσεις. Εκδίκηση.. Όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή τι θα κάνεις; Θα το κάνεις; Εμ,....

Καλέ τι ωραία σπίτια είχανε σε αυτή τη ταινία.. Τι όμορφο περιβάλλον εργασίας. Αφού σκέφτομαι σοβαρά να τους στείλω βιογραφικό. Κατά τα άλλα μία από τα ίδια.. 

Και κάτι για κλείσιμο.. Τούρκικη ταινία. 5 αδελφές. Ντροπιάζουν την οικογένεια επειδή θέλουν να παίξουν όπως όλα τα παιδιά. Πρέπει να τις παντρέψουν πριν γίνει το κακό! Ποιες θα διαλέξουν αυτό το δρόμο; Ποιες θα μείνουν ως το τέλος; Κάποιες διεκδικούν ένα όνειρο. Να πάνε στη Πόλη!

Και στο τέλος η ανακούφιση.. Πέρασε.. Τίποτα δε σε πείραξε. Μπορεί να ξαναγίνει λοιπόν! 

Happy New Year! 

Ps. Αργοπορημένο Χριστουγεννιάτικο!