Κυριακή, 6 Μαρτίου 2016

Σάββατο βράδυ... (Ι)

Ξημερώνει Κυριακή...  

Στο σπίτι μόνη μέχρι αργά. Μουσικές. Όλων των ειδών, όλων των διαθέσεων. Ελάχιστος φωτισμός. Αλκοόλ. Μόνο μουσική. Άκαπνη. Σκέφτεσαι. Τι θα γινόταν εάν δεν; Γιατί δεν έκανες το βήμα; Πως νιώθεις; Γιατί το νιώθεις; Αύριο; Τι θα κάνεις; Τι έγινε πριν όμως; 

Ξεκινάς από το σπίτι αργά το απόγευμα. Έχεις φορτωθεί μια περίεργη εβδομάδα και μία ακόμα πιο περίεργη ευθύνη. Από το πρωί κυνηγούσες την ώρα. Στο νήμα πρόλαβες να είσαι συνεπής. Φτάνεις. Τη βλέπεις. Σε χαιρετά, σε φιλά, όπως όλες. Βυθίζεσαι στο ρόλο σου.

Όταν ο ορισμένος σου ρόλος τελειώνει θες αλκοόλ. Κάτι να το ξεβγάλεις από μέσα σου. Κάθεσαι και παρατηρείς. Κόσμος. Σαματάς. Διάφορες. Κουβέντες μισές, πεταμένες. Λόγια λειψά, ορφανά, άσκοπα. Χάνεσαι σε αυτά μέχρι τι στιγμή που έρχεται δίπλα σου. 

Συζητάς, πίνεις, καπνίζεις. Μόνο μ' αυτήν. Οι άλλοι μιλούν χωρίς να τους ακούς. Έχεις φύγει. Είστε δύο μόνο. 

Ακούς πρώτα. Τι θέλει; 
Παρατηρείς. Πως κάθεται έτσι; 
Χαλαρώνεις. Τι θέλει να σου πει;
Μιλάς και συ. Τι της λες;

Φέρνει τη συζήτηση σε άλλο πρόσωπο, κοντινό σου. Αποφεύγεις να απαντήσεις. Αλλάζεις θέμα. Παρατηρείς το σώμα της. Δεν είναι τυχαίο. Κάτι θέλει να σου πει. Θες να την αγγίξεις. Όχι, είναι νωρίς. Όχι, έχει κόσμο. Όχι, δεν πρέπει.

Αλκοόλ.. Κι άλλο. Στο βάθος συζητούν κάτι σημαντικό. Δεν ακούς τίποτα. Μόνο αυτήν. Η ώρα περνά δεν κοιτάς πλέον το ρολόι. Δε σε νοιάζει τι ώρα είναι. Δε θες να τελειώσει. Θες να μείνεις εκεί μέχρι το πρωί, μέχρι αύριο, μέχρι πάντα. Δε το λες.

Μιμείσαι το σώμα της. Αντιγράφεις τις κινήσεις της. Απαντάς σε αυτό που σου λέει. Το καταλαβαίνει; Καταφέρνεις να μιλήσεις την ίδια γλώσσα; 

Η παρέα σκορπάει. Περιμένεις απλά να φύγει. Ξεκινάτε μαζί για μία τελευταία βόλτα. Απρόσμενο. Σκέφτεσαι πως μπορεί και να γίνει κάτι. Το βλέπεις ότι θέλει. Δε γίνεται να είναι στην φαντασία σου. 

Περπατάτε στη πόλη μεσάνυχτα. Περνάτε από στέκια παλιά, φοιτητικά. Λόγια, λόγια, λόγια.. Τόσα κοινά. Ανοίγεσαι. Ανοίγεται. Ο κόσμος στο δρόμο αραιώνει. Όσο ανεβαίνετε ψηλότερα τόσο λιγότεροι. Μπορείς να κάνεις κάτι. Δεν τολμάς. Σε προσέχει. Το βλέπεις. Δεν τολμά ούτε αυτή. 

Ξανά η κουβέντα στην άλλη. Σα να υπενθυμίζει στον εαυτό της την κόκκινη γραμμή. Την άλλη. Πάντα την αναφέρει όταν νιώθει πως αφήνεται. Το παρατηρείς. Δεν απαντάς. Το βάζεις στην άκρη. 

Σε αγγίζει. Τυχαία. Για ασήμαντη αφορμή και σε σημείο απόμερο. Θες να σταματήσεις. Να την αρπάξεις. Όσο σου μιλάει για αυτήν να την κρατάς. Δεν θέλεις άλλη απόσταση. Φτάνει. Δε το κάνεις. Δεν αντιδράς. Σαν να μην έγινε. 

Φτάνετε στο τέλος του προορισμού. Είναι το σπίτι της. Σταματάτε. Μιλάτε για κάτι ασήμαντο. Καμιά δεν αναφέρεται στην ουσία. Το νιώθεις να σε κατακλύζει. Περιμένεις από αυτήν. Ανοίγει την πόρτα. Θες να μπεις και συ. Περιμένεις να σε καλέσει αλλά ξέρεις πως δε θα το κάνει. Δε λες τίποτα. Καληνύχτα, με τη γεύση από τα χείλη της, χωρίς φιλί.


Έχεις υποσχεθεί να στείλεις κάτι. Μικρό και ασήμαντο. Το κάνεις την άλλη μέρα. Δεν απάντησε ποτέ...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου